Tuesday, March 5, 2013

Κυκλοφορώντας με ένα e-reader στην πόλη.


Ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία στο android κινητό μου από το 2010. Κυκλοφορούσα στην πόλη κινούμενη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και νομίζω ότι είχα αντιληφθεί κάποιους που με κοιτούσαν παράξενα. Μα τι κάνει αυτή και κοιτάει τόση ώρα το κινητό της, μια πιθανή σκέψη που μπορεί να έκαναν τότε. 

Αγόρασα το πρώτο μου kindle, την άνοιξη του 2011. Από εκείνη την στιγμή και μετά έχω αγοράσει, διαβάσει αρκετά βιβλία, κυρίως αγγλόφωνα. Το νέο μου απόκτημα δε με απώθησε από το να αγοράσω κανονικά βιβλία. Το 2012 μόνο, αγόρασα σαράντα βιβλία και εικοσιπέντε ηλεκτρονικά βιβλία. Όχι άσχημα νομίζω. 

Η πρώτη φορά που σκέφτηκα να αγοράσω ένα e-reader, ήταν όταν επισκέφτηκα το 2010 μια φίλη μου στην Αγγλία και έφυγα από γνωστή αλυσίδα βιβλιοπωλείων έχοντας κατεβάσει κυριολεκτικά το μισό μαγαζί. Την μεγαλύτερη "ζημιά" μου την έκανε ο Hardcover τόμος του "Towers of Midnight" του Robert Jordan που το είχαν σε προσφορά στις 10 λίρες. Το είδα στην βιτρίνα και εννοείται ότι ζήτησα να κάνουμε μια μικρή στάση. Φεύγοντας, διαπίστωσα ότι τα βιβλία που κρατούσα ζύγιζαν τουλάχιστον 5 κιλά. 

Όταν γυρίσαμε σπίτι το μόνο που σκεφτόμουν κοιτώντας την βαλίτσα μου, ήταν πόσα θα πληρώσω στο αεροδρόμιο ως επιπλέον κιλά. Ευτυχώς για μένα, δεν πλήρωσα υπέρβαρο και γύρισα πίσω χαρούμενη με τις αγορές μου. Βέβαια ταλαιπωρήθηκε ο ώμος μου, αλλά χαλάλι. Όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, μια σκέψη εμφανιζόταν. Γίνεται να πηγαίνω κάπου και να μην κουβαλάω τόσα πολλά βιβλία μαζί μου; 

Η απάντηση δόθηκε ένα χρόνο αργότερα, πάλι σε επίσκεψη στην φίλη μου στην Αγγλία. Μου δάνεισε το kindle της να διαβάσω την συνέχεια ενός βιβλίου που ήθελα και ξετρελάθηκα μαζί του. Εννοείται ότι έκανα πάλι μια βόλτα από εκείνο το χαριτωμένο βιβλιοπωλείο. Αυτή την φορά όμως περιορίστηκα σε κάποιους υπέροχους τίτλους από την Vintage που δε τους βρίσκουμε στην Ελλάδα.  

Ο μεγαλύτερος φόβος αρκετών είναι ότι με την έλευση των ηλεκτρονικών βιβλίων θα σβήσει το κανονικό βιβλίο. Για τους βιβλιόφιλους δε νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Όσο και αν βολεύει η ευκολία με την οποία έχεις εκατοντάδες βιβλία σε μια συσκευή, το χαρτί είναι κάτι άλλο. 

Για μένα το να χαζεύω σε ένα βιβλιοπωλείο είναι ότι καλύτερο. Ίσως γιατί για κάποια λεπτά της ώρας, δεν ανήκω στην πραγματικότητα που μας ορίζει, αλλά γίνομαι μέρος ενός σύμπαντος από πολλές πραγματικότητες που αναζητούν να διερευνηθούν. Η τελετουργία του να βρω ένα εξώφυλλο που θα με τραβήξει κοντά του, το να διαβάσω το οπισθόφυλλο για να δω αν όντως με "καλεί" ώστε να βυθιστώ σε αυτό τον κόσμο, νομίζω είναι αναντικατάστατο.  

Παρόλα αυτά, δε γίνεται να αγνοήσω την τεχνολογία και την εξέλιξη των πραγμάτων. Έτσι το android μου είναι εφοδιασμένο με δύο διαφορετικούς e-reader. Κοιτάω το goodreads για να δω ποια βιβλία εμφανίζονται στα ράφια των φίλων μου και τα αναζητώ και εγώ. Παράλληλα, γνωρίζω συγγραφείς από το εξωτερικό που είναι self-published και τα βιβλία τους είναι διαθέσιμα μόνο σε ebook. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω ανακαλύψει ιστορίες - διαμαντάκια, που υπό άλλες συνθήκες δε θα γνώριζα.

Έτσι καθημερινά, κυκλοφορώ με ένα e-reader στην πόλη. Όταν έχω διάθεση να διαβάσω κάτι, το μόνο που έχω να κάνω είναι να πατήσω το ανάλογο application. Το ευχάριστο είναι ότι παρατηρώ όλο και περισσότερο κόσμο να διαβάζει γύρω μου. Με την μόνη διαφορά, ότι πλέον δεν φαίνεται το εξώφυλλο του βιβλίου που είναι απορροφημένος ο καθένας από εμάς.

Αυτή την βδομάδα τελείωσα "Το Δείπνο" της Λίλας Κονομάρα στο χαρτί, ενώ σκέφτομαι να ξεκινήσω "Τον Ουρουγουανό Εραστή" του Ρονκαλιόλιο που κέρδισα σε ebook πριν λίγες μέρες.

Η ανάρτηση αυτή γίνεται στα πλαίσια της εβδομάδας "Διάβασε ένα ebook" (3 με 9 Μαρτίου) Διαβάστε περισσότερα στο ιστολόγιο του Ηλεκτρονικού Αναγνώστη

Friday, March 1, 2013

Φαντάζει η μέρα χίμαιρα...

Καλημέρα και καλό μήνα,
Πέρασε καιρός αλλά να 'μαι πάλι. Σκόρπιες λέξεις σχηματίζουν μια σκηνή.
Η Μούσα μου παρούσα με παρακινεί να τις καταγράψω. Απολαύστε την.

Uploaded with ImageShack.us

Φαντάζει η μέρα χίμαιρα
και εσύ μια νύμφη σε αραχνοΰφαντο νυφικό

Μαγεύει η μορφή σου τα πλήθη
φωνάζουν, ζητούν την προσοχή σου
μα εσύ δε δίνεις απάντηση σε κανέναν

Προσηλωμένη, τους προσπερνάς
Ταράζεις με τις αναπνοές σου το σύμπαν

Όμορφη κοπέλα, μα απόμακρη
γύρισε λίγο να σε δούμε και εμείς!

Προσευχές στα χείλη των ζώντων
μένουν αναπάντητες και αυτές

Άραγε από ποιο κόσμο ήρθες εδώ;
Πως ξεβράστηκες μπροστά μας, Θεέ μου!

Φαντάζει η μέρα χίμαιρα
και εσύ μια νύμφη σε αραχνοΰφαντο νυφικό
Μια μέρα του Μάρτη, ήρθες και εμφανίστηκες
Μας τάραξες, μας ύπνωσες και έφυγες αθόρυβα
Σε έκλεψε ο Ήλιος να μην δει άλλος την Ομορφιά σου

Tuesday, February 5, 2013

Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται;

Καλημέρα, 

Πάει καιρός που ανέβασα κάτι στο ιστολόγιο μου. Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω, για αυτά που έρχονται...

Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται
ουρλιάζεις, μα κραυγή δε βγαίνει
Θεέ μου! Κάνε να είναι ένας εφιάλτης, σκέφτεσαι
Μα βαθιά μέσα σου ξέρεις τι συμβαίνει

Καταστρεφόμαστε. Όχι μόνο οικονομικά
Η καταστροφή μας άλωσε πνευματικά
Χάθηκε το μέτρο.
Χάθηκε. 
Δε το βλέπετε;

Τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, 
προς ένα μέρος χωρίς επιστροφή

Τρέχουμε, μα δε σκεφτόμαστε
να σταματήσουμε πριν την στροφή

Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται;
Ουρλιάζεις, μα κραυγή δε βγαίνει
Θεέ μου, κάνε να είναι ένας εφιάλτης
Μα κλείνοντας τα μάτια, από τα δάκρυα,
καταλαβαίνεις, τι σε περιμένει...

Το παραπάνω κείμενο έντυσε μουσικά η υπέροχη μελωδία της 
Ελένης Καραϊνδρου - Memories

Saturday, January 5, 2013

Μελωδίες ζωής

Καλησπέρα,

Μελωδίες που σε ταξιδεύουν. Μελωδίες που σε βοηθούν να γράψεις ένα κεφάλαιο που σε ταλαιπωρεί τους τελευταίους μήνες. Μια μελωδία που σου θυμίζει ότι μαζί με την χαρά υπάρχει πάντα λύπη. Μελωδίες που θα σε κάνουν να χαίρεσαι αλλά και να λυπάσαι. 

Μελωδίες που σε κάνουν  να θυμάσαι...

Το τέλος μιας εποχής. Οι κουρτίνες κλείνουν, τα φώτα πέφτουν. Μια ακόμα ερμηνεία φτάνει στο τέλος της. Και εκεί, πάνω στην σκηνή μόνο σιωπή...

Εις αναμονή μιας νέας εποχής. Η αρχή είναι πια κοντά. Τόσο που την θωρώ με ανυπομονησία.

Ελένη Λυδία Σταμέλλου - A Time For Us

Tuesday, January 1, 2013

New Year! New Beginnings

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι και φίλες! 

Καλή χρονιά σας εύχομαι και εγώ. Το 2013 μπήκε στην ζωή μας και αυτό και ελπίζω να είναι λίγο διαφορετικό για εμάς. Θα ευχηθώ υγεία και να οπλίζεστε με χαμόγελο. 
Όπως είδατε το ιστολόγιο μου άλλαξε μορφή και αυτό το οφείλω σε μια πολύ ταλαντούχα κοπέλα από την Αμερική την Lori. 

Οπότε με την αλλαγή ήρθε και αυτή η νέα "ένδυση" για να αλλάξει λίγο το παλιό και να έρθει το νέο στην θέση του. Ελπίζω να σας αρέσει...!


Good afternoon my friends!
Happy New year to ya all! 2013 is now here and I do hope that this year will be different in many aspects for the citizens of this blue planet. My best wishes to you all. 
As you have seen my blog has a new design thanks to the very talented Lori Imagination! I hope you like it as I do!

Until the next time...


Friday, December 28, 2012

Ποίημα: Κοιτάω μπροστά...

Καλό μεσημέρι,
Τελευταίες μέρες ενός χρόνου που ήταν αρκετά αποκαλυπτικός  Εύχομαι ο επόμενος να φέρει έστω μια αχτίδα φωτός σε αυτό το σκοτεινό τούνελ που βρισκόμαστε...

~Κλεοπάτρα

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω μπροστά
Κοιτάζω το Όλον
Κοιτάζω το Τίποτα

Κοιτάζω μέχρι εκεί το γαλάζιο, 
που καλύπτει το οπτικό μου πεδίο, να εξαφανίζεται

Κοιτάζω το αχανές λευκό 
έως ότου το μάτι μου δε καταλαβαίνει τι θωρεί

Κοιτάζω για να ανακαλύψω 
τις εικόνες που ξέχασα
τα χρώματα που έχασα
το πόνο που δεν ξέσπασα

Κοιτάζω μια γυάλινη προθήκη 
Για τον κόσμο που πέρασε, μα δε μας ανήκει

Κοιτάζω μα πραγματικά δε βλέπω
αντικατοπτρίζω στο φως τις ανάγκες μου

Κοιτάζω μπροστά 
Κοιτάζω το Όλον
Κοιτάζω το Τίποτα

Όταν η ψυχή ξεθαρρέψει 
βλέπω ένα άστρο να μ'αγκαλιάζει

Κοιτάζω μα μένω στάσιμη, μόνη
Κοιτάζω και τρομάζω, μη με αγγίξουν
Μη σπάσουν την γυάλινη προθήκη που με καλύπτει

Κοιτάζω μπροστά
Κοιτάζω το Όλον
Κοιτάζω το Τίποτα

Τίποτα κατέληξα να'μαι
Τρομάζω με τόσο θόρυβο
Φοβάμαι
Ω ναι φοβάμαι

Κοιτάζω ξανά
τα μάτια σηκώνω, μα δεν υπάρχει φως
Παντού σκοτάδι
Παντού σκιές
Μόνη στην μέση
ένα βαρκάκι στην μανιασμένη θάλασσα

Κοιτάζω μπροστά
Κοιτάζω το Όλον
Κοιτάζω το Τίποτα

Απολαμβάνω την σιωπή
Την κάνω δική μου
Την αφήνω να με κατακτήσει

Και έτσι ήρεμη, γαλήνια αποκοιμιέμαι στα άσπρα σύννεφα

Κοιτάζω μπροστά
Κοιτάζω το Όλον
Κοιτάζω το Τίποτα


Thursday, December 13, 2012

Διήγημα: Οι αποχρώσεις

Καλημέρα,
Κάποιες ηρωίδες μας επιτρέπουν να ακούσουμε τις ιστορίες τους. Η συγκεκριμένη με άφησε και να την γράψω. Ευχαριστώ την Μούσα μου για τα δώρα της.

~Κλεοπάτρα

Photo Credit: High Heels by Alexander McQueen

Έβγαλε τις ψηλοτάκουνες γόβες της και κάθισε στο καναπέ. Πήρε την κούπα με το ζεστό ρόφημα στα χέρια και αφουγκράστηκε την νύχτα από το θρόνο της. Έκλεισε τα μάτια και το γνώριμο περγαμόντο τη γέμισε ζεστασιά. 

Η μέρα της έκλεινε εδώ. Πως πέρασαν δώδεκα ώρες; Θα αναλογιστεί. Είχε υποσχεθεί πως θα πάει. Είχε υποσχεθεί...Και εκείνη κρατούσε πάντα τις υποσχέσεις της. 

Ήταν διαφορετική απόψε. Όμορφη. Δε χρειάστηκε να της το πουν. Το διαπίστωσε από τα θορυβώδη βλέμματα εκείνων που την συναντούσαν. Ήθελαν την προσοχή της. Και ίσως, κάποιοι να την είχαν.

Έκπληξη, μυστήριο, πάθος, πόθος. Κάθε τι απαγορευμένο την μέρα, εμφανιζόταν με μανία την νύχτα.  Η απόλυτη μεταμόρφωση. Η απόλυτη δική της μεταμόρφωση. Της άρεσε να την προσέχουν. Σε ποια γυναίκα δεν αρέσει; Μα δεν ήταν συνηθισμένη σε αυτή την προσοχή. 

Τα πρωινά που κυκλοφορούσε στην πόλη ήταν ένα ακόμη κορίτσι. Ντυμένο λιτά, οπλισμένη μόνο με το δικό της χαμόγελο. Τις μέρες ήταν αυτή και την νύχτα μια άλλη. Όμως εκείνη δεν ένιωθε διαφορετική. Ήταν το ίδιο πρόσωπο με άλλες αποχρώσεις. Το μόνο που άλλαζε ήταν το φως. Είχε την λάμψη του φεγγαριού για δέρμα, τα μάτια της θύμιζαν τον Αποσπερίτη και το χαμόγελο της πολλές φορές το ζήλευε και ο Ήλιος. 

Και όμως τη μέρα ήταν δύσκολο να την εντοπίσουν. Οπλισμένη με έναν αόρατο μανδύα κυκλοφορούσε άνετα μέσα στον κόσμο. Το πρωινό φως, όπως και το σκοτάδι, μπορεί να σε ξεγελάσει. Παραπλανά τις αισθήσεις και σε εξαπατά. Η μια απόχρωση ενάντια στην άλλη.

Η μία απόχρωση...

Η ηρεμία αυτή την γαληνεύει. Θα μπορούσε να μείνει εκεί όλη την νύχτα. Θα μπορούσε. Μα δε μένει. Είχε έρθει η ώρα να ολοκληρώσει το τελετουργικό της.

Κατευθύνεται στο μπάνιο. Ανάβει το φως. Κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέφτη και εκείνος της χαμογελά πίσω. Κοιτάει για κάποια λεπτά το αντίγραφο της. Κοιτάει για να απομνημονεύσει την αίσθηση της ομορφιάς και μετά, όταν είναι έτοιμη, με ένα υγρό μαντηλάκι την πετά.

Όταν τελειώσει το μόνο που μένει είναι το δικό της χαμόγελο. Εκείνη στην πραγματική της απόχρωση. Εκείνη. 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...