Η Ελλάδα που πεθαίνει...

Photo Credit

Καλημέρα,

Χτες το βράδυ έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Δε γνώριζα για το ατύχημα. Το έμαθα αργά το βράδυ μαζί με την είδηση του θανάτου του. Είτε ήσουν φανατικός θαυμαστής του, είτε όχι  δε γίνεται να μην αναγνωρίσεις το μοναδικό του τρόπο να οραματίζεται τις ταινίες του. Να της στήνει με τέτοιο τρόπο που όταν δεις κάποια από αυτές χωρίς να το γνωρίζεις, τότε να την αναγνωρίζεις από τα αργά αλλά σταθερά καρέ της. 

Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για την τέχνη της σκηνοθεσίας γιατί δεν κατέχω τα τεχνικά μέρη. Ως νέα δημιουργός, γνωρίζω όμως να στήνω τις σκηνές μου. Να επιλέγω το μέρος, κάνοντας πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για τους χαρακτήρες μου να μιλήσουν ή να δείξουν συναισθήματα. Ίσως να το έχετε ακούσει από κάπου αλλού, αλλά είναι αρκετά δύσκολο να δημιουργείς μια εικόνα από το πουθενά.

Photographer: John Kolesidis (Photo Credit)

Σήμερα το πρωί όπως και κάθε μέρα κοίταξα ψηλά. Ο ουρανός ένα πολύχρωμος καμβάς με ζεστές κοκκινωπές σκιές να δένει αρμονικά με το ανοιχτό γαλάζιο. Η απεραντοσύνη σε όλο της το μεγαλείο ήταν μαζεμένη στις ανεπαίσθητες λεπτομέρειες.

Η Ελλάδα που αγαπώ και γνωρίζω πεθαίνει. Όχι από δική μου επιλογή. Όχι επειδή το θέλησα. 

Ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι ιερός, όπως και η γέννηση του. Η ειδοποιός διαφορά του πνευματικού θανάτου από τον φυσικό είναι η λησμονιά. Όσο κάποιος ζει στην ανθρώπινη συλλογική μνήμη είναι αθάνατος. 

Ως έθνος κάπου μέσα στο χρόνο χάσαμε το δρόμο. Που και που εμφανίζονται κάποιοι που μας τον δείχνουν με το τρόπο τους, μα ίσως επειδή βολευτήκαμε, ίσως γιατί δε θέλουμε να θυμόμαστε παραμένουμε στην αδράνεια.

Photo Credit

Η Ελλάδα πεθαίνει γιατί ζούμε αγκαλιά με την Μνημοσύνη. Λες και ήπιαμε νερό από την πηγή της Λήθης και ξεχάσαμε κάθε τι σημαντικό. 

Το βλέπω, το βιώνω καθημερινά. 

Υπάρχει χρόνος; Πάντα υπάρχει...

Όταν ατενίζεις το παρόν και το μέλλον με βλέμμα καθάριο, οφείλεις να ελπίζεις και να πράττεις ανάλογα. 

Η Ελλάδα πεθαίνει; Όχι, μέχρι να πεθάνουν και οι τελευταίοι, στην ψυχή, Έλληνες...

Μιλούν οι σιωπές μου...

Photo Credit

Καλημέρα και καλή χρόνια,

Λίγο καθυστερημένα είναι η αλήθεια. Αλλά την δεδομένη στιγμή είμαι αρκετά αφοσιωμένη στην τέχνη και συγκεκριμένα στην ιστορία που γράφεται σε αυτές τις άσπρες σελίδες του κειμενογράφου μου, που παρέλειψα να ανεβάσω κάποιο blog entry. Ίσως κάποιοι από εσάς να με βρείτε στο Twitter. Μην σας πιάνουν οι ντροπές μπορείτε να μου μιλήσετε. 

Πάντα πίστευα ότι η σιωπή είναι εκκωφαντική. Ίσως γιατί μπορούν να πουν πολλά περισσότερα από αυτά που λέγονται αν χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα μας. Μια εκφραστική ματιά που όλοι, κάπου, κάποια στιγμή έχουμε βιώσει μπορεί να μας έρθει στο νου. Άλλους ίσως και να τους στοιχειώνει ακόμα. 

Το περισσότερο καιρό μιλάω μέσα από τις σιωπές μου. Και ενδεχομένως να είναι ότι καλύτερο έχω κάνει τα τελευταία δύο χρόνια. Το γιατί δε θα το μοιραστώ μαζί σας. Κάποια πράγματα μένουν κρυμμένα σε εκείνα τα δωμάτια που δεν τα πλησιάζει κανείς. 

Παρόλα αυτά, να θυμάστε ότι κάτι ήξεραν οι παλαιοί που έλεγαν: "η σιωπή είναι χρυσός." Ίσως η συμβουλή αυτή να έχει σημασία για μερικούς. 

Μέχρι την επόμενη φορά, 

Καλή συνέχεια...

Κλεοπάτρα

Χριστουγεννιάτικο Διήγημα: Πραλίνες, δίπλες και φιλότιμο...

Καλημέρα,
Όπως σας υποσχέθηκα ορίστε το Χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράψαμε με τον φίλτατο Σπύρο. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστός ως The_Stranger. Εμείς διασκεδάσαμε αρκετά γράφοντας τo, οπότε ελπίζουμε να σας χαρίσουμε μερικά χαμόγελα και γιατί όχι να γελάσετε αν το αισθανθείτε.

Καλή Χρονιά εύχομαι σε όλους και σε όλες. Ας προχωρήσουμε μπροστά και αφήσουμε πίσω ότι σάπιο μας πλήγωσε. Υγεία και χαμόγελα και θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες.

Με εκτίμηση,
Κλεοπάτρα Κομνηνού

Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Οι παλαιές καλές παραβολές...

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά,

Γνωρίζω ότι έχω αρκετό καιρό να σας γράψω αλλά αυτή η περίοδος ήταν αρκετά έντονη και δεν είχα χρόνο. Βέβαια έπεται ένα διήγημα που έχω υποσχεθεί και που θα ανέβει τις επόμενες μέρες. 

Σκεφτόμουν σήμερα ακούγοντας την επικαιρότητα μια παραβολή που συνήθιζε να μου λέει ο παππούς μου. Θα προσπαθήσω να την αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ. Απολαύστε την.

Photo Credit

Ήταν κάποτε σε ένα χωριό, ένα παιδί. Αυτό το παιδί επειδή ήταν αγνό μπορούσε και έβλεπε τις αμαρτίες των άλλων. Ότι έβλεπε τον φόβιζαν και τον προβλημάτιζαν. Γύρω του μεγάλοι να κυκλοφορούν με φίδια να μπαινοβγαίνουν στο στόμα τους.    

Μια μέρα κάθισε κάτω από έναν πλάτανο που βρισκόταν  απέναντι από την Εκκλησία. Μαζί του ήταν και ένας γέρος μοναχός. Ο γέροντας ήταν τυφλός και καθόταν κάτω από το δέντρο για να δροσιστεί μιας και έκανε πολλή ζέστη. Άκουσε το παιδί να κλαίει και το φώναξε κοντά του. "Τι έπαθες παιδί μου; Ποιος σε πείραξε;" ρώτησε με ενδιαφέρον ο γέροντας. 

"Παππούλη βλέπω περίεργα πράγματα. Πράγματα που δεν καταλαβαίνω και με τρομάζουν." απάντησε εκείνο μέσα από τους λυγμούς του. 

"Σώπα τώρα και πες μου τι είναι αυτό που σε τρομάζει."

"Βλέπω μεγάλους ανθρώπους που έχουν κάτι μεγάλα μαύρα φίδια που μπαινοβγαίνουν στο στόμα τους. Άλλων είναι μικρά, άλλων πιο μεγάλα. Μα εκείνο που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι βλέπω τον ιερέα που σέρνει στην πλάτη του ένα πτώμα."

Ο παππούλης αν και ξαφνιασμένος, καθησύχασε το αγόρι. "Θα έρθεις αύριο παιδί μου να παρακολουθήσουμε την λειτουργία; Θα σε περιμένω νωρίς για να μπούμε μέσα στο ναό. Θέλω να μου πεις τι βλέπεις και μετά θα σου πω τι σου συμβαίνει."

Το μικρό αγόρι απάντησε καταφατικά και αφού χαιρέτησε τον γέροντα πήγε χαρούμενο στο σπίτι του. Την επόμενη μέρα σηκώθηκε πρωί πρωί και πήγε στην εκκλησία. Ο γέροντας καθόταν ξανά κάτω από τον πλάτανο και πήγε ξανά κοντά του. "Καλημέρα παππούλη. Ήρθα! Τι θέλεις να κάνουμε τώρα." είπε αυτό με την παιδική αφέλεια του.

"Θα κάτσεις μαζί μου και θα μου λες τι βλέπεις στον κόσμο που έρχεται. Θα μου το ψιθυρίζεις στο αριστερό μου αυτί μιας και είμαι πολύ ηλικιωμένος και δεν ακούω καλά πια. Εντάξει παιδί μου;"

"Ναι παππούλη." είπε ο μικρός που νόμιζε ότι παίζουν κάποιου είδους παιχνίδι. 

Πρώτος πρώτος φάνηκε ο ιερέας. Περπατούσε αργά αλλά σταθερά και ο μικρός ξαναείδε ότι ο λόγος που καθυστερούσε ήταν ο νεκρός που κουβαλούσε στην πλάτη του. Με το που ακούμπησε τα σκαλιά της εκκλησίας ο νεκρός έμεινε εκεί και προχώρησε χωρίς βάρη μέσα στο ναό. Ο μικρός μουρμούριζε ότι έβλεπε στον γέροντα. Όταν ο πρώτος κόσμος άρχισε να φτάνει είπε στον γέροντα ότι άρχισε να βλέπει τα φίδια να μπαινοβγαίνουν από τα στόματα τους. Όταν όλος ο κόσμος μπήκε μέσα, ο γέροντας ζήτησε από το αγόρι να τον βοηθήσει να μπούνε στον ναό. 

Ο μικρός έκανε ότι του ζήτησε και πήγε τον γέροντα να κάτσει κοντά στον ψάλτη και έκατσε και εκείνος μαζί του. "Κοίτα προσεχτικά" του θύμισε ξανά ο παππούλης και εκείνος άρχισε να κοιτάει ξανά με ενδιαφέρον το ναό. 

Όταν ο ιερέας βγήκε από το ιερό είδε πίσω του Αγγέλους να τραγουδάνε. Όσο προχώραγε την λειτουργία ο παπάς εξυψωνόταν από το έδαφος και οι Άγγελοι έγιναν περισσότεροι. Το παιδί κοίταγε με θαυμασμό. Κοιτούσε τριγύρω του μα κανένας δεν έδειχνε να βλέπει τι διαδραματιζόταν μέσα στο Ιερό. 

Πέρασε η ώρα και η λειτουργία τελείωσε. Ο γέροντας έμεινε στην θέση του. Όταν όλος ο κόσμος έφυγε, εκείνος σηκώθηκε και το παιδί πάλι τον βοήθησε να πάνε έξω στον πλάτανο. Μόλις έκατσαν κάτω μετά από λίγο βγήκε από την είσοδο και ο ιερέας. Ένας άγγελος ήταν στην είσοδο και τον κοιτούσε θλιμμένα. Με το που πάτησε το τελευταίο σκαλί ξαναπήρε στην πλάτη του τον νεκρό που είχε αφήσει έξω και έφυγε πάλι με το αργό αλλά σταθερό του βήμα.

Ο μικρός αφηγήθηκε ότι είχε δει μέσα στην εκκλησία στον γέροντα. Όταν τελείωσε περίμενε με ανυπομονησία να του πει γιατί έβλεπε αυτά τα πράγματα. Πέρασε ώρα αλλά ο γέροντας δεν μιλούσε. 

Κάποια στιγμή όταν ο ήλιος φώτισε το δέρμα του, πήρε μια ανάσα και γύρισε στο παιδί. "Αυτά που βλέπεις παιδί μου είναι οι αμαρτίες των μεγάλων. Είσαι μικρός και η ψυχή σου είναι αγνή ακόμα. Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν. Τα φίδια που βλέπεις είναι οι αμαρτίες τους. Ανάλογα τι έχουν κάνει, άλλοτε τα βλέπεις μικρά και άλλοτε μεγάλα. Δεν πρέπει να φοβάσαι, ούτε να στεναχωριέσαι για τις αμαρτίες των άλλων παιδί μου. Όλοι οι άνθρωποι παιδί μου κάνουν λάθη ακόμα και οι ιερείς. Για αυτό που έκανε δεν έχει μετανοήσει, έτσι το φορτίο που κουβαλά είναι όλο δικό του."

Ο γέροντας έκανε μια παύση και συνέχισε, "όμως να θυμάσαι, ότι άλλο πράγμα το λειτούργημα του καθενός και άλλο ο άνθρωπος πίσω από αυτό...  

Ένα πράγμα που θαύμαζα και θαυμάζω στους παππούδες μου ή γενικώς στους μεγάλους ανθρώπους είναι το γεγονός ότι ήξεραν ιστορίες που άρμοζαν σε κάθε περίπτωση. Παραβολές, παραμύθια, μύθους, δοξασίες. Ο λαϊκός απλός κόσμος ήταν σε θέση να αναπαράγει έννοιες για θέματα που ενώ είναι αυτονόητα, την σήμερον ημέρα τελικά δεν είναι. 

Μέχρι αύριο, καλή συνέχεια

Κλεοπάτρα

Just say Kalimera! - Μια καλημέρα είναι αυτή...

Καλημέρα καλημέρα...

Ελπίζω να είστε όλοι καλά...Τελευταία μέρα του Νοεμβρίου, υπέροχη μέρα έξω παρόλο το κρύο και το σημερινό θέμα μας είναι η Καλημέρα. Ναι καλά διαβάσατε η καλημέρα.

Έχουμε ανάγκη να ακούμε αυτή την λέξη πρωί πρωί συνοδευόμενη από ένα χαμόγελο. Θυμηθείτε πόσες φορές την έχετε πει σε άγνωστο κόσμο τα πρωινά και πόση ικανοποίηση μπορεί να σας χάρισε, αλλά και να χαρίσατε. Την επόμενη φορά μην ξεχάσετε να πείτε καλημέρα σε έναν άγνωστο. Μπορεί να σας αλλάξει την ζωή...

Μέχρι αύριο...Καλή συνέχεια!

~Κλεοπάτρα

Kalimera, or goodmorning or Buon giorno.

I do hope you are all okay. This is the last day of November, the day is lovely. A bit cold that is true. Today I am going to write about how important is to start your day by saying a simple word. Kalimera.
                                                                                 

I really thing that we need to hear this little word along with a smile. Just remember how happy with yourselves you felt, if you said it to a stranger and they smiled back. We need to have memories to cherish, even simple ones. So, next time you are out, you should say Kalimera to a stranger. It might change your life...

Until Tomorrow, have a nice day ahead...

~CC

P.S. This greek song expresses exactly what I told you about saying Good Morning to someone. 

Η μαγεία της μουσικής

"The Piano Forest"

Photo Credit

Καλημέρα,

Ελπίζω να είστε καλά σήμερα. Καλύτερα από άλλες μέρες. Όπως έχουμε πει δεν είναι εύκολο αλλά τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε.

Σήμερα θα αναφερθώ στην μαγεία της μουσικής. Έχω μεγαλώσει μέσα στην μουσική, τόσο που για κάποια περίοδο σε νεαρότερη ηλικία έπαιζα και η ίδια κάποιο μουσικό όργανο και τραγουδούσα.

Έχω πει αρκετές φορές ότι η μουσική για μένα είναι το οξυγόνο μου.

Δεν νοείται μέρα που να μην ακούω κάποια μελωδία. Το κινητό μου είναι φορτωμένο με τραγούδια. Χρησιμοποιώ πολύ τα μέσα μαζικής μεταφοράς και κυκλοφορώ πάντα με ακουστικά στα αυτιά μου.

Όταν γράφω τις περισσότερες φορές ακούω και από ένα μουσικό κομμάτι που συνάδει με το πνεύμα της σκηνής. Τον τελευταίο καιρό έχω ανακαλύψει αρκετούς νέους μουσικούς και νέα κομμάτια που με έχουν βοηθήσει στο να καταγράψω τα συναισθήματα των ηρώων μου.

Η μουσική λοιπόν κρύβει μέσα της συναισθήματα και ασυναίσθητα μας οδηγεί στο να θυμηθούμε εικόνες που άλλοτε έχουμε ξεχάσει ή άλλοτε που θέλουμε να ζήσουμε. Ονειρευόμαστε πράγματα που τα "ντύνουμε" με ένα μουσικό χαλί, όπως κάνουν οι καλλιτέχνες στα μουσικά τους βίντεο.

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε ένα τραγούδι σας καλώ να το ακούσετε πραγματικά. Και να αφεθείτε σε όλα αυτά που λέει ή αφήνει να εννοηθούν.

Ως την επόμενη φορά, καλή συνέχεια.

Κλεοπάτρα

Υ.Γ. Παρέα σε αυτό το ποστ μου έκανε ο James Blunt.

Strong as you were...Tender you go. I am watching you breathing for the last time...

Title : Music is magical

Kalimera, I do hope you are all okay. As we have said it is not easy but at least we can try, right?

In this post I wanted to talk about the magic behind music. I have grown up surrounding by music more or less. In a younger age I used to play the piano and sing. 

I have repeated several times that music for me is my oxygen.

I cannot start my day without listening to a melody. My mobile phone has gazillion songs in its memory card. I use transportation in my everyday life to move around in the capital, so if you see me somewhere I am always with some headsets in my ears. 

Most of the times, while I am writing I do listen to songs that have a specific aura of emotions with the scenes I want to write down. It is a blessing, that the past month or so, I have discovered several new artists and their music that help me a lot, in my quest of describing my characters' emotions. 

In my opinion, consequently (have I told you how much I love this word?) music hides so many emotions and subconsciously it makes us remember all those images we tend to forget, or we want to experience in the near future. 

Think about it, but in our minds, we do make our own videos about our lives and we use several music pieces that describe better our memories. 

So, next time you will listen to a song, I advise you to listen carefully what it says to you. Every song means something to every single one of us. And maybe if you have your ears open you will find out or realize what this is. 

Until The Next Time

Have a nice evening ahead. 

~CC

P.S. I wrote this blog entry while I was listening to James Blunt's Carry You Home...Enjoy the video above!

Εδώ Πολυτεχνείο...Κάποια χρόνια μετά

Καλημέρα,

Το σημερινό κείμενο είναι αφιερωμένο στην Αλλαγή. Διαβάστε το αν τολμάτε...

~Κλεοπάτρα

Photo Credit

"Σειρήνες, σειρήνες παντού...Εδώ Πολυτεχνείο...Σας ομιλεί..." 

Λόγια σμιλευμενα στην Ελληνική μνήμη για κάποιους. Για κάποιους άλλους ήταν λόγια κούφια. Αν ήταν κάτι διαφορετικό, η αντιμετώπιση δε θα ήταν αυτή που βιώνουμε. Η αντιμετώπιση θα ήταν προς όφελος του Ελληνικού Λαού. Η κοινωνία μας έχει διαλυθεί, η κοινωνική συνοχή, όλα εκείνα που μας ορίζουν ως κράτος.

Αν φταίξαμε; Αυτή η ερώτηση ακούγεται από τα χείλια αρκετών. Όλοι έχουν, έως κάποιο βαθμό μερίδιο ευθύνης. Όμως δεν μου αρέσει να ισοπεδώνω τα πάντα και να διαμοιράζω ευθύνες σε όλους ανεξαιρέτως.

Photo Credit

Το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι αν μπορούμε να αλλάξουμε.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε θα το κάνατε; Τολμάς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να είσαι αρκετά δυνατός να αντικρίσεις τους δαίμονες σου; Το να μπορέσεις να κοιτάξεις κατάματα τον εαυτό σου δίχως να θες να τον κρύψεις ή ακόμα πιο ακραία να τον σπάσεις δείχνει πολλά.

Τολμάς; 

Αν τολμάς ίσως η ελπίδα να υπάρχει. Δεν έχω αυταπάτες. Ξέρω ότι αρκετοί έχουν χάσει την θέληση τους. Άλλοι πάλι αντιδρούν γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Μα πόσοι είναι συνειδητοποιημένοι στην αντίδραση τους; Πόσοι είναι αυτοί που έχουν καταλάβει ότι κανένας δε θα μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροί, να βγούμε από αυτό το τέλμα, παρά μόνο ο εαυτός μας.

Κάθε άνθρωπος που αισθανθεί ότι θέλει να αλλάξει, ταράζει το κατεστημένο. Αλλάζει αυτή την κοινωνική συνοχή που είναι παρωχημένη. Το θέμα λοιπόν είναι ότι μετά από όλα αυτά τα περιστατικά στην Νεότερη Ιστορία μας θέλουμε να αλλάξουμε; Ή θα συνεχίσουμε απλά να αναπαράγουμε φράσεις που εκείνη την δεδομένη στιγμή σήμαιναν κάτι σημαντικό;

Photo Credit

Δεν είναι εύκολη η αλλαγή. Το γνώθι σ'αυτόν θέλει τρομερές θυσίες.

Θέλει πόλεμο.

Πρώτα με τον εαυτό μας καθαρά εσωτερικά. Πόλεμο με όσα σε ενοχλούν και δεν αντιδράς. Πόλεμο με όσα κάνεις ότι δεν βλέπεις και τα έχεις καταχωνιάσει κάτω από ένα χαλί. Πόλεμο με τον ίδιο σου το Εγώ που έχει καλομάθει και σιγά μη σε αφήσει να ξεκινήσεις ανταρσία.

Photo Credit

Δύσκολο ακούγεται ε; Είναι.

Άλλαξε αν τολμάς...