Thursday, July 10, 2014

Η μεγαλύτερη παγίδα των Social Media.

Καλημέρα,

Οι μέρες μας είναι γεμάτες πληροφορίες. Ο καταιγισμός αυτός, ταυτόχρονα με την αδυναμία ορισμένων να αφομοιώσουν τις πληροφορίες οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα ή ακόμα και να πιστεύουμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, απόψεις τρίτων που ίσως να αναθεωρούσαμε υπό άλλες συνθήκες.
Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ και εγώ διάφορα ποστ από αρκετό κόσμο που με έχουν βάλει σε σκέψεις. Ορμώμενη από αυτό, έγραψα το κάτωθι στάτους στο προφίλ μου στο Facebook και το αναρτώ και εδώ, διότι θεωρώ ότι πρέπει να προσέχουμε τι διαβάζουμε και ακόμα περισσότερο τι πιστεύουμε...

~Κλεοπάτρα
Photo Credit

Η μεγαλύτερη παγίδα των social media είναι ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει. Καλά θα μου πεις και ποιο το πρόβλημα;

Είναι εντελώς διαφορετικό να εκφράζεις μια άποψη, την δική σου ή εκείνη που μπορεί να σε εκφράζει, και εντελώς διαφορετικό να προσπαθήσεις να δεις μονόπαντα το θέμα και να παρουσιάζεις μόνο τα πραγματολογικά δεδομένα που προσθέτουν "βάρος" στην δική σου πλευρά. Ένα πράγμα που κάποιοι δεν μπορούν να διακρίνουν. Δυστυχώς...

Δόξα σοι ο Θεός είχα αρκετούς Δασκάλους που μας δίδαξαν αρκετά πράγματα. Φέτος είχα την τιμή να συνεργαστώ με έναν Ιστορικό ο οποίος μας έδωσε τρομερά εφόδια. Το μάθημα όπου μας εξήγησε πως να ξεχωρίζουμε τα Facta από τις εκάστοτε "σάλτσες" ενός Ιστορικού νομίζω ότι δε θα το ξεχάσω ποτέ.

Έτσι λοιπόν και εγώ θα πω με την σειρά μου τα ακόλουθα:
Δείτε πέρα από τις σάλτσες.
Απομονώστε τα facta.
Δείτε τα γεγονότα μεμονωμένα.
Διαβάστε όλες τις απόψεις για να κρίνετε ποια είναι η πραγματικότητα.
Μην ακολουθείτε σαν πρόβατα τι λέει ο ένας και ο άλλος...

Wednesday, July 9, 2014

Ποίημα: Κάποτε...

Καλημέρα και καλό μήνα,
Καμιά φορά η Μούσα σου σε επισκέπτεται μετά από καιρό και σου θυμίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνάς τις λέξεις. Οι λέξεις είναι σημαντικές. Δημιουργούν φράσεις και οι φράσεις νοήματα. Μην ξεχνάς τις λέξεις λοιπόν.

~Κλεοπάτρα


Κάποτε

Κάποτε. Κάποτε μου είχες πει ότι μ'αγαπάς
Αγαλλίαση. Η ψυχή μου φτερούγισε στα ουράνια.
Σε κοίταξα, με κοίταξες και φύγαμε μαζί.
Κάποτε.

Κάποτε. Κάποτε η ζωή σε επαναφέρει στην πραγματικότητα
Τα χέρια μας αν και παρέμειναν ενωμένα
Κάτι στο βλέμμα μας ήταν αλλαγμένο.
Κάποτε.

Κάποτε. Κάποτε πετούσαμε μαζί όπως παλιά
Κάποτε μου αρκούσε μόνο να είσαι μαζί μου
Κάποτε.

Κάποτε η ζωή με έφερνε κοντά σου.
Κάποτε η ζωή μου ήταν και η ζωή σου
Κάποτε, μα τα χρώματα ξεθώριασαν
Κάποτε.

Κάποτε μου άφησες τα δάχτυλα.
Κάποτε.

Κάποτε. Χάθηκαν τα χρώματα γύρω μας.
Κάποτε.
Χάθηκαν.
Κάποτε.

Κάποτε. Κάποτε υπήρξαμε εμείς.
Τώρα υπάρχω εγώ
Υπάρχεις και εσύ.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...