Ένα καινούργιο ταξίδι...

Καλημέρα και καλή βδομάδα,

Πάει καιρός που έχω να γράψω κάτι. Μα σήμερα θα κάνω την έκπληξη!

Όταν ήμουν μικρή η δασκάλα μου του πιάνου συνήθιζε να μου γράφει Καλή Αρχή με τα όμορφα και καλλιγραφικά της γράμματα στα πεντάγραμμα μου ή στα βιβλία μου. 

Έτσι και εγώ σήμερα. 

Επειδή κάπου εδώ, ξεκινά για μένα ένα νέο ταξίδι, γράφω στο ιστολόγιο μου Καλή Αρχή, μια ευχή για αυτά που έρχονται μπροστά μου...

Καλή συνέχεια σε ότι και αν κάνετε.

Υ.Γ. Μην ξεχνάτε να ονειρεύεστε....

Book Review: Odin's Murder by Angel Lawson & Kira A Gold

Book:  Odin's Murder

Authors: Angel Dawson & Kira A Gold

Ebook: 275 pages

“Hard time prepared me for many things, but playing research assistant to a flock of nerds wasn’t one of them.”

Ethan Tyrell is out of his element at the College Scholastic Honors Program for exceptional students. But at least he’s out of prison. Keeping his temper and his hands to himself isn’t so easy when an irritating professor demands full participation with a mismatched study group, where he clashes with his roommate’s sister, Memory.

Memory Erikssen is not the kind of girl a boy can forget; she makes sure of that. Quick with both a charcoal pencil and a lipstick, she won’t draw the same line or walk the same path twice, and antagonizing Ethan is a break from the usual academic doldrums.

Ethan and Memory find themselves tangled together by more than their special abilities–and mutual irritation–as members of their team go missing, and they unravel a dangerous mystery that spans centuries of local and distant legends.

There are times that you are just interested in a book before it gets published. The title dragged me in almost from the very beginning. During the summer, I have read American Gods by Neil Gaiman and I enjoyed immensely the worldwide Gods mythology .   

So, the days were passing by and I got more and more excited. Then it was in my hands. I started reading it yesterday and I finished it in one sitting. I can say that I am impressed for several reasons. 

First of all, it is a story written by two authors. It is not as easy as it sounds, but certainly it can help an author having fun while experimenting with their voice. People have a unique voice. Authors have a voice too. That unique writing that leaves marks behind. It takes time to find your voice but when you do, it is so dinstictive that others notice too. In Odin's Murder we get to see two different Point Of Views. Two well written POVs. 

Second, the main characters are interesting and captivating in their own way. Memory, her twin Julian, Faye and Ethan. They are introduced to us little by little, revealing only what is necessary. We get to know them, to like them and sympathize with them. 

Third, the vocabulary. You can tell a story anytime. You can tell a story anytime, but if it is so poorly written then you close the book pissed. You can tell a story and the language flows so naturally that you think you are dancing a waltz. English is not my mother language, but I am reading literature in English for several reasons. When a book is well written you cannot leave it from your hands. You keep reading no matter how late is in the night. 

Fourth, the story itself. The storyline is unique and enthralling. It is hard to find material that is not lacking, or giving too much away, or making me tired while reading it. 

So, you have it. If you are into Runes, Vikings mythology, this book is for you. If you want to learn new things you didn't know, this book is for you too. You will laugh, get pissed and maybe be sad, but satisfied, when the final chapter comes. 

Περιμένω...

Σκέψεις διάσπαρτες. Λέξεις διάσπαρτες. Ουσίες και νοήματα διάσπαρτα. Το βράδυ αυτό με ταξιδεύει...

I will be waiting for you by ~thezgi on deviantART

Μια μέρα ακόμα. Μια μέρα που την περιμένω. Σχεδόν ακουμπάω το περίγραμμα της. Σχεδόν. Γιατί ακόμα και τώρα, γνωρίζω ότι μετά από αυτή την μέρα τα πράγματα θα είναι διαφορετικά...

Διαφορετικά. Θα είμαι ελεύθερη για λίγες μέρες να φύγω από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Ρουτίνα. Δε θέλω άλλη ρουτίνα. Θέλω θάλασσα! Θέλω το μπλε του ουρανού να είναι το μόνο που βλέπω. Και αν έβλεπα...Και αν έβλεπα κάτι άλλο ακόμα, αυτό το κρατάω για τον εαυτό μου. 

Μερικά πράγματα είναι καλύτερο να μένουν μέσα μας. Να γιγαντώνονται, να ωριμάζουν και να γίνονται ένα με σένα. Σαν έκρηξη σουπερνόβα που συμπαρασύρει το σύμπαν μέσα μας, σε ένα ξέφρενο γλέντι. 

Περίμενα αυτή την στιγμή καιρό τώρα. Σχεδόν την ενστερνίστηκα, όπως την κολόνια που φορούσες προχτές. Σε τυλίγει σταδιακά στο κουκούλι της ζεστασιάς και της μυρωδιάς σου. Η μυρωδιά σου είναι μέσα στο μυαλό μου. Δεν ξεχνιέται. Σαν την αλμύρα από το φιλί σου. Η ανάσα σου...

Σε νιώθω δίπλα μου. Νιώθω την ανάσα σου στο λοβό μου και σχεδόν περιμένω την στιγμή που θα ψιθυρίσεις το όνομα μου. Περιμένω...

Καρτερικά περιμένω, την μελωδία που δημιούργησες για μένα. 

Περιμένω και αγωνιώ...

Περιμένω, βλέπω το χαμόγελο σου και όλα τα ξεχνώ...

Όχι άλλες αυταπάτες...

Photo Credit

Τα πάντα γύρω μας βράζουν και εμείς θεατές για ακόμα μια φορά. Δε γίνεται να εθελοτυφλείς μέσα στην κρίση. Ο βασιλιάς έχει ξεγυμνωθεί και εμείς χτυπάμε παλαμάκια φορώντας του μαγιό. 

Δε ξέρω τι είναι χειρότερο, που έχει πάρει φωτιά το σπίτι μας ή ότι ακόμα πιστεύουμε ότι η φωτιά θα σβήσει με ένα μαγικό τρόπο. 

Δυστυχώς για εμάς, οι νεράιδες έχουν φύγει από αυτό τον τόπο. Κάποια στιγμή πρέπει να σβήσουμε την φωτιά μόνοι μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μαλώσουμε για τον τρόπο. Σχεδόν βλέπω την σκηνή. Ο ένας να έχει πάρει το λάστιχο, ο άλλος έναν κουβά και αντί να ρίξουν το πολυπόθητο νερό εκείνοι θα προτιμήσουν να κάνουν debate. Ο δικός μου τρόπος είναι καλύτερος από τον δικό σου θα πουν. Θα υψώσουν την φωνή, δε θα ακούγεται τίποτε παρά ένα ακατάληπτο βουητό και ίσως να πέσουν και μερικές ψιλές για να περάσει η ώρα. 

Το σπίτι καίγεται αλλά εμείς χαμπάρι. Πως γίνεται αυτό, ακόμα δε το έχω καταλάβει. 

Ο καιρός περνάει, τα πάντα γύρω μας βράζουν. Μεγαλώσαμε με ψευδαισθήσεις. Μεγαλώσαμε με αυταπάτες και αρνούμαστε να βγούμε έξω από αυτές. Φοβόμαστε ότι χωρίς αυτές δε θα καταφέρουμε να ζήσουμε. Όμως ζεις. Απλά ωριμάζεις, μεγαλώνεις και παίρνεις τις ευθύνες που σου αναλογούν. 

Η ζωή στην παιδική χαρά πρέπει να τελειώσει. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια, μόνο παιδική χαρά δεν θυμίζει. Ο παμπόνηρος μηχανικός την σχεδίασε τόσο καλά, που αν προσπαθήσεις να κάνεις βήμα θα έρθεις αντιμέτωπος με όλα εκείνα τα τρομαχτικά που σε αποθαρρύνουν. 

Το τρενάκι του τρόμου δε μας βγάζει πουθενά. Η αίθουσα με τους καθρέφτες που συναντάμε, μας γιγαντώνουν όλα εκείνα που αποφεύγουμε. Τα φαντάσματα ακολουθούν και τρέχοντας φεύγουμε για να σωθούμε. Μόνο που η έξοδος τελικά μας οδηγεί πίσω. 

Πίσω στο γνωστό μοτίβο. Πίσω στα εύπεπτα. Πίσω στην γυάλινη προθήκη. Να παρακολουθούμε ως θεατές ότι μας συμβαίνει. Να παρακολουθούμε αλλά να μην δρούμε. Να παρακολουθούμε και μέσα μας να παγώνει το αίμα από όλα αυτά που απωθούμε. Και εκεί που έχεις παραδοθεί στο αναπόφευκτο. Η εσωτερική φωνή μας ουρλιάζει, 

"Θεέ μου, όχι άλλες αυταπάτες. Μας χρειάζεται ένας μίτος επειγόντως." 

Ξεχασμένος Χρόνος...

Καλησπέρα,

Όταν η Μούσα σου έρχεται απροειδοποίητα, το μόνο που κάνεις είναι να την ακολουθείς εκεί που σε οδηγεί. Σήμερα θα συναντήσουμε ξεχασμένους χρόνους, ντυμένους υπό την μουσική του αγαπημένου Brian Crain. Time Forgotten λοιπόν...

The way for the forgotten time by *talline-occrerou on deviantART

Ξεχασμένος χρόνος

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που έχασε. Χρόνος που μας ξέχασε. 

Η θάλασσα είναι μανιασμένη σήμερα. Με φοβίζει. Ο αέρας με κόβει στα δυο και εγώ αναζητώ έναν χρόνο δανεικό. 

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που γέρασε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Το χρώμα των ματιών σου ήταν γαλανό. Αυτό νομίζω ότι μου λείπει περισσότερο. Το βάθος της ψυχής σου, ένα θεοσκότεινο πρωινό.

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που έσπασε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Η γλύκα του φιλιού που μου λείπει. Η γλύκα από το αλάτι που με κερνούσες. Η γλύκα της γεύσης που ήταν εσύ.

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που έφυγε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Σε βλέπω πάντα να με κοιτάζεις με λατρεία. Σε βλέπω, αναστενάζω και σκέφτομαι «Θεέ μου, τι αμαρτία».

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που ξέφυγε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Η μέρα σήμερα είναι σκοτεινή. Σκοτάδι και θύελλα σε ένα μόνο κορμί. Πες μου πόσο ακόμα θα μένω μοναχή;

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος ξέφτισε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Όλα γύρω μου έχουν χρώμα ασορτί. Τα μάτια βλέπουν αυτά, που καταλαβαίνει η ψυχή. Στέκομαι, μα δε λυπάμαι. Κρατώ λουλούδια που δε θυμάμαι.

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που σε έφτυσε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Κοίτα με μια τελευταία φορά. Κοίτα με πριν χαθεί και αυτή η φορά. Κοίτα με πριν γίνουν όλα πιθανά. Κοίτα με…

Ξεχασμένος χρόνος. Χρόνος που πέρασε. Χρόνος που μας τέλειωσε. Χρόνος που μας ξέχασε.

Ξεχασμένος χρόνος. 

Μέσα σε μια κοινωνία που καταρρέει..

Καλημέρα,

Τις σημαντικές μέρες τις κρατάς μέσα σου ως κόρες οφθαλμού. Τις κρατάς για να πιαστείς από κάπου. Να το θυμάστε... 

Υ.Γ. Παρέα στο παρακάτω κείμενο, μου κράτησε ο Ludovico Einaudi με το Experience

Photo Credit

Μέσα σε μια κοινωνία που καταρρέει

ψάχνω να βρω ένα στήριγμα

Τελικά το βρήκα ανέλπιστα

στο πρόσωπό μου

Το να σταθείς γερά στα πόδια σου,

να επιβιώσεις,

να μεταμορφωθείς και να μεταμορφώσεις

Σαφώς, δεν έρχεται έτσι εύκολα

Θέλει χρόνο, κόπο

Θέλει υπομονή, επιμονή

Θέλει πείρα

Θέλει να αγαπάς τη ζωή

Να αγαπάς τον εαυτό σου

Όπως είναι, όπως είσαι

Η αποδοχή, μας ανοίγει τα μάτια

Μέσω αυτής μπορούμε να προχωράμε μπροστά

Πρέπει να πιστέψεις σε σένα,

στις δυνάμεις σου,

στα λάθη,

στα πάθη,

στις αδυναμίες,

στα όνειρα σου

στα Θέλω σου

σε σένα

Μέσα σε μια κοινωνία που καταρρέει δεν είσαι μόνος

Έχεις για παρέα τους απανταχού "πεπειραμένους"

Έχεις για παρέα την ίδια τη ζωή

Τη ζωή σου...

Ξεκινάς να γράψεις μια ιστορία...

Καλημέρα,
Χρόνια πολλά, καλό μήνα...Ξεκίνησα να κάνω διορθώσεις στο χειρόγραφο μου και να μερικές σκέψεις...

Photo Credit

Ξεκινάς να γράψεις μια ιστορία και βγαίνεις από αυτήν, άλλος άνθρωπος. 

Δε μένεις στάσιμος, δε γίνεται να μείνεις στάσιμος.

Εξελίσσεσαι και εσύ, όπως και οι χαρακτήρες σου. 

Δίνεις τις δικές σου μάχες

Δίνεις και παίρνεις

Δίνεις και κάποια στιγμή

αυτό που έχεις στα χέρια σου 

είναι η επιβράβευση

όλων εκείνων των θυσιών

που έχεις κάνει,

των αγαπημένων σκηνών 

που σκότωσες για το σύνολο

Ξεκινάς να γράψεις μια ιστορία και βγαίνεις από αυτήν, άλλος άνθρωπος. 

Και εσύ τώρα που με διαβάζεις αναρωτιέσαι τι αραδιάζω. 

Λόγια ψυχής, τίποτε άλλο...