Είμαστε άνθρωποι, κύριε!

Credit: Gif 

Έπεσαν οι μάσκες, έπεσαν.

Το Τέρας που εμφανίστηκε μπροστά μας είναι απείρως ασχημότερο από αυτά που υπάρχουν μέσα στις τηλεοράσεις μας. Όχι δεν παρακολουθείς ταινία. Αυτό που παρακολουθείς είναι η απογύμνωση του μέσα μας, του Εγώ μας σε πραγματικό χρόνο.  

Παρακολουθώ τι γίνεται τις τελευταίες μέρες στα σόσιαλ μίντια και έχω σοκαριστεί από το ΜΕΝΟΣ ορισμένων, είτε ανήκουν στο «Ναι» είτε στο «Όχι».

Είναι βία αυτό που ζούμε, όπως και αν το δεις.

Δε θα σας πω τι να ψηφίσετε.

Να ψηφίσετε ότι θέλετε.

Δε θα σας κρίνω. Δε θα κρίνω κανέναν που φοβάται. Όλοι φοβούνται.

Η κρίση της οικονομίας, απλά ανέδειξε και την κρίση που υπάρχει μέσα στο καθέναν από εμάς.

Η προπαγάνδα που ζούμε είναι η πιο αισχρή μορφή βίας.

Είμαστε μέσα στην Ευρώπη, αλλά είναι σα να είμαστε έξω. Όχι τις τελευταίες μέρες. Τα τελευταία πέντε χρόνια. Είμαστε όλα τα κακά του κόσμου μαζί και μας δείχνουν με το δάχτυλο. Και τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο και μας απειλούν. Και μας κάνουν να χωριζόμαστε, ξανά, λες και παρακολουθούν από το Κολοσσαίο αγώνα μονομάχων.

Αυτοί είμαστε, εμείς οι άνθρωποι. Είμαστε πολιτισμένοι κατά επίφαση. Μόλις μυρίσουν αίμα, όλα τα ζωώδη ένστικτα βγαίνουν έξω απροκάλυπτα.

Και μετά; Μετά τι γίνεται;

Δε ξέρω τι γίνεται μετά. Μπορώ να μιλήσω μόνο για το τώρα. Το σημαντικότερο από όλα τα διλήμματα εκεί έξω, είναι αυτό που θέλω να βροντοφωνάξω μέρες τώρα:

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΚΥΡΙΕ!» 

Υ.Γ. Μένουμε άνθρωποι. Αυτό είναι το σύνθημα και αυτό είμαστε. Μην το ξεχνάτε…

Όχι άλλες αυταπάτες...

Photo Credit

Τα πάντα γύρω μας βράζουν και εμείς θεατές για ακόμα μια φορά. Δε γίνεται να εθελοτυφλείς μέσα στην κρίση. Ο βασιλιάς έχει ξεγυμνωθεί και εμείς χτυπάμε παλαμάκια φορώντας του μαγιό. 

Δε ξέρω τι είναι χειρότερο, που έχει πάρει φωτιά το σπίτι μας ή ότι ακόμα πιστεύουμε ότι η φωτιά θα σβήσει με ένα μαγικό τρόπο. 

Δυστυχώς για εμάς, οι νεράιδες έχουν φύγει από αυτό τον τόπο. Κάποια στιγμή πρέπει να σβήσουμε την φωτιά μόνοι μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μαλώσουμε για τον τρόπο. Σχεδόν βλέπω την σκηνή. Ο ένας να έχει πάρει το λάστιχο, ο άλλος έναν κουβά και αντί να ρίξουν το πολυπόθητο νερό εκείνοι θα προτιμήσουν να κάνουν debate. Ο δικός μου τρόπος είναι καλύτερος από τον δικό σου θα πουν. Θα υψώσουν την φωνή, δε θα ακούγεται τίποτε παρά ένα ακατάληπτο βουητό και ίσως να πέσουν και μερικές ψιλές για να περάσει η ώρα. 

Το σπίτι καίγεται αλλά εμείς χαμπάρι. Πως γίνεται αυτό, ακόμα δε το έχω καταλάβει. 

Ο καιρός περνάει, τα πάντα γύρω μας βράζουν. Μεγαλώσαμε με ψευδαισθήσεις. Μεγαλώσαμε με αυταπάτες και αρνούμαστε να βγούμε έξω από αυτές. Φοβόμαστε ότι χωρίς αυτές δε θα καταφέρουμε να ζήσουμε. Όμως ζεις. Απλά ωριμάζεις, μεγαλώνεις και παίρνεις τις ευθύνες που σου αναλογούν. 

Η ζωή στην παιδική χαρά πρέπει να τελειώσει. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια, μόνο παιδική χαρά δεν θυμίζει. Ο παμπόνηρος μηχανικός την σχεδίασε τόσο καλά, που αν προσπαθήσεις να κάνεις βήμα θα έρθεις αντιμέτωπος με όλα εκείνα τα τρομαχτικά που σε αποθαρρύνουν. 

Το τρενάκι του τρόμου δε μας βγάζει πουθενά. Η αίθουσα με τους καθρέφτες που συναντάμε, μας γιγαντώνουν όλα εκείνα που αποφεύγουμε. Τα φαντάσματα ακολουθούν και τρέχοντας φεύγουμε για να σωθούμε. Μόνο που η έξοδος τελικά μας οδηγεί πίσω. 

Πίσω στο γνωστό μοτίβο. Πίσω στα εύπεπτα. Πίσω στην γυάλινη προθήκη. Να παρακολουθούμε ως θεατές ότι μας συμβαίνει. Να παρακολουθούμε αλλά να μην δρούμε. Να παρακολουθούμε και μέσα μας να παγώνει το αίμα από όλα αυτά που απωθούμε. Και εκεί που έχεις παραδοθεί στο αναπόφευκτο. Η εσωτερική φωνή μας ουρλιάζει, 

"Θεέ μου, όχι άλλες αυταπάτες. Μας χρειάζεται ένας μίτος επειγόντως." 

Literally? Literally...

Hey Everyone,

I know that you haven't heard me for quite a while that is true. Well, here I am now.

Some thoughts that needed to be written.

~CC

What is important? I am asking myself while I am watching what is happening everyday in my country.

To survive. Literally? Literally...

If the answer shocks you, I cannot change the fact that is the truth and not a myth. I read somewhere that Greeks use the word literally, literally.

We are literally poor, literally hopeless, literally hungry, literally jobless.

Literally we are being killed everyday.

Literally Greeks are commiting suicide everyday.

Literally sick people, whether have cancer or heart problems or diabetes, don't get their drugs.

Literally some children don't eat properly because their parents don't have the money to buy them the essentials.

Literally.

The list is endless literally.

Greeks are dying whether you want to hear it or not. And yet, some are standing and pointing at us and being sarcastic, mean or even indifferent. Literally.

On Sunday we have elections again. Greeks will vote. What I want LITERALLY is someone to care and do something for the people who are suffering.

Kalimera in Greek (good morning) means literally good day. Although we pray every day to be a good one all day, we know that for some won't be. Literally.

Who we are?

Kalimera friends,

The Olympic Flame was lit today in Ancient Olympia and while I was watching it on live streaming, those words came into my mind. Thanks as usual to my Muse. Ευχαριστώ. 

~C.C.

Photo Credit

Who we are?

Those who are lost and maybe found. Bearers of a civilization that we love to hate. 

It is not easy to accept such a gift. Especially when you have a huge burden to your shoulders. 

Who we are?

Those who remember and live with the memories around them. 

Watching the sunsets passing by. Enjoying the Aegean Sea.

Letting that breeze take their sadness away. 

Breathing the air someone else before us did in the same spot we are now standing.

Who we are?

Kids, crazy, eternal youth. 

Some call us lazy but I have to disagree. 

Check again our unemployment rates and you shall see. 

Who we are?

Those who revive every four years a litargy so as the rest of the world to have the Olympic Flame, that blessing from Apollo for the Olympic Games. 

Who we are?

Those who are wounded from crisis but care too much for that tradition. 

Who we are?

Those imcompatible and proud people who are fighting for survival, the greatest battle of their lives. 

That's who we are. 

When someone takes your future away, can you take it back?

Kalimera,
Some thoughts on what is going on in the country the past days. Things that needed to be addressed. Can you refuse that need? I couldn't.

~CC

Photo Credit AP

Lazy bad Greeks.

This is how we are called these days from the foreign media. We are spoiled-rotten children, who don't listen to our "strict" teachers. They want to save us and we don't want to be saved! Who are these Greeks anyway? They don't work hard, and they hold a glass of frape while they are fooling around...

I can write more. The question is do I feel like one? I don't think so.

For the past eleven years of my adult life I was working. Hard. I even worked when I was studying. Again Hard. 

I won't deny that we have corruption nor that our politicians built their own system in order to get votes. 

But some people didn't participate in that system nor they lived based on that notion. 

You cannot condemn a whole nation just because the majority or the minority (according who you ask) was living in luxury or with loans. 

There are also those Greeks that they didn't take any loans at all, and believe me if they wanted they could. Those Greek haven't spoken. They continued to work and paid their taxes. They continue to create and live their lives, but not for long.

Do you have any idea what kind of Law was passed through our Parliament this past Sunday?

If you learned that tomorrow your wage was cut with 22%. If you learned that you cannot buy milk, bread and food because the VAT is in 23%. If you learned that you have to pay a debt you didn't know anything about. If you learned that young people as their first salary will get 400€ and they have to live and prosper (?) in a country where the prices are in London high, then you should realize that my generation and the next are doomed. 

They took our future away.

Can we take it back?

I don't know. Maybe, if we immigrate in another country. 

As for the Greeks that will remain behind, if they don't commit suicide and / or die from starvation, cold or diseases they will be modern slaves. If that word frightens you, then say you didn't see it at all. 

Just remember, next time a "threat" will arise and it is outside your door, Leonidas nor his 300 Spartans will be there to save you. 

In the meantime, Greeks will be long dead, and so will be democracy.