Διήγημα: Η ροή των πραγμάτων.

Καλησπέρα,
Συμμετέχοντας στην εβδομάδα Ebookgr φέτος αποφάσισα να γράψω ένα διήγημα.
Απολαύστε το!

Κοίταξα το τετράδιο και άφησα το εαυτό μου ελεύθερο. Τόσα πολλά ήταν μέσα στο μυαλό μου. Ήθελα να βγάλω κάτι από πάνω μου. Να αφήσω κάποιο από τα βάρη μου πίσω. Πήρα το στυλό. Ξεκίνησα να γράφω…

Με άφησες μόνη να περιπλανιέμαι. Το ήξερες από την πρώτη στιγμή που με κοίταξες, ότι είμαι δύσκολο φορτίο. Το γνώριζες, αλλά με άφησες να ζήσω την ψευδαίσθηση ότι έστω για λίγο ήσουν δικός μου.

Οι άνθρωποι ζούμε με τις ψευδαισθήσεις μας. Μέχρι να φάμε τα μούτρα μας και να δούμε πως είναι ο κόσμος εκεί έξω, πραγματικά.

Πραγματικά, σ’αγάπησα. Δεν αναρωτήθηκα ποτέ γιατί το έπραξα. Η αγάπη δεν είναι ζυγαριά για να ζυγίζεις ένα χέρι και ένα πόδι στην μια μεριά, και απέναντι να βάζεις την καρδιά του άλλου.

Όμως στην κυνική εποχή που ζούμε, όλα έχουν έναν αντίτιμο για ορισμένους. Όλα. Στην περίπτωση μας το αντίτιμο για την δική μας επαφή ήταν να γνωρίσεις αυτή που εντέλει σε ενδιέφερε. Μέσω εμένα. Αντί για μένα.

Εφόσον αυτός ήταν ο στόχος σου. Όσο περίεργο και αν ακουστεί στα δύσπιστα και έκπληκτα αυτιά σου, επιθυμώ για σένα να βρεις την δικαίωση.

Την δικαίωση που σου αρμόζει. Όχι για μένα. Όχι για σένα. Αλλά για την γαμημένη ροή των πραγμάτων. Πιστεύω σε αυτή την μυστήρια συμπαντική δικαιοσύνη. Αυτή που όλα τα κινεί, μα εμείς οι κοινοί θνητοί δεν έχουμε ανοιχτά τα μάτια για να την δούμε. 

Γαμημένη υπεροψία! Να υπάρχουν τόσα εκεί έξω και να αρνείσαι να τα δεις. Nα τα αμφισβητείς! Πάντα να αμφισβητείς. Την γη, τον ουρανό, το μπλε του ουρανού, εσένα, εμένα!

Εμένα…

Με θεώρησες ένα χαρτί που έπρεπε να κάψεις. Την αυτοκαταστροφική σου φύση, δύσκολα την δαμάζεις. Όταν κάποιος πρέπει να σε εγκαταλείψει, το σχεδιάζεις μαστόρικα. Το σχεδιάζεις να φαίνεται ότι φταίει ο άλλος. Στην περίπτωση μας εγώ. Δε σε νοιάζει τίποτε. Δεν σταματάς πουθενά.

Ακούγονται όλα τόσο κλισέ; Μα είναι κλισέ. Σαν ένας άλλος συγγραφέας αποδομείς τον εαυτό σου και τον αναδομείς όπως θέλεις. Δε χρειάζεσαι τίποτε άλλο παρά το καλογραμμένο σενάριο που έχεις στο μυαλό σου.

Μερικές φορές απορώ με σένα. Απορώ για όσα έχεις πράξει. Απορώ πως έπεσα στην παγίδα σου. Μια ακόμα γυναίκα στην μαύρη σου ατζέντα. Θύμα της ανθρώπινης ανάγκης για επαφή. Θύμα των ψεμάτων.

Θύμα….

Θύμα…

Θύμα…

Γαμώ τα θύματα και γαμώ το κεφάλι μου!

Πως το έκανα αυτό στον εαυτό μου;

Να καταλήξω εγώ, το εξυπνοπούλι θύμα;

Όσο ζεις μαθαίνεις θα μου πεις. Και εγώ στωικά θα σε κοιτάξω με βλέμμα απορίας για άλλη μια φορά. Κοντολογίς θα αναλογιστώ πως κατάφερες για άλλη μια φορά να πεις κάτι τόσο απλοϊκό, την κατάλληλη στιγμή και να με αποστομώσεις. Μα πριν προλάβω να αρθρώσω μια λέξη, θα γελάσεις φαινομενικά άκακα. Θα με κοιτάξεις αθώα και με ενδιαφέρον. Θα μου χαϊδέψεις τον ώμο και θα φύγεις, έτσι ακριβώς όπως εμφανίστηκες. Αφήνοντας με μετέωρη να αφουγκραστώ τι γίνεται γύρω μου, τι γίνεται μέσα μου.

Η ροή των πραγμάτων θα με επαναφέρει στο παρόν. Σαν αέναη πυξίδα θα μου δείξει τον δρόμο για μια ακόμα μέρα χωρίς εσένα. Μα αυτή την φορά έχω εμένα. Ίσως δεν είναι πολλά, μα είναι αρκετά για τώρα.

Τελείωσα την πρόταση και σταμάτησα. Κοίταξα το τετράδιο και είχε γεμίσει. Το μόνο πράγμα που μου έδινε ευχαρίστηση είχε φτάσει στο τέλος του. Άνοιξα το συρτάρι και έβγαλα ένα καινούργιο. Το σκέφτηκα πολύ αν θα συνεχίσω σήμερα, μα άνοιξα την πρώτη σελίδα. Έγραψα μόνο μια λέξη, μετά το έκλεισα.

Αυτή την βδομάδα διαβάζω Ιστορία την περίοδο 1833 - 1843. Πρέπει να τελειώσω μια εργασία. Το επόμενο βιβλίο που θέλω να διαβάσω σε ebook είναι : The Scent of Flames της Kira A. Gold και το Ζωή μετά την ζωή της Kate Atkinson.

Η ανάρτηση αυτή γίνεται στα πλαίσια της εβδομάδας  "Διάβασε ένα ebook" (2-8 Μαρτίου).
Διαβάστε περισσότερα στο ιστολόγιο του Ηλεκτρονικού Αναγνώστη.

Ποίημα: Ο Κύκλος που κλείνει...

Καλημέρα,
Άλλο ένα ποίημα βγαλμένο από το χρονοντούλαπο....Γραμμένο τον Ιανουάριο του 2010
Απολαύστε το...

Photo Credit : zepiaf DeviantART

Ο Κύκλος που κλείνει...
Όλα συμβαίνουν για ένα λόγο
Όλα, ακόμα και εκείνα που δεν φανταζόμαστε
Μικρά και μεγάλα
Λιτά και περίπλοκα

Όλα έχουν βάση

Ακόμα και ο πόνος, η προδοσία, η αγάπη, το μίσος
Παθήματα για να γίνουν μαθήματα...

Και αν είσαι καλός μαθητής τότε καταλαβαίνεις
ότι με το να ζεις το αναπόφευκτο ωριμάζεις πνευματικά
και γίνεσαι κοινωνός του κόσμου

Ο κύκλος έκλεισε και ο νέος ανοίγει
Αυτός που πέρασε και αυτός που σβήνει

Μπορεί να αφησε γλυκόπικρη γεύση στο στόμα για να θυμόμαστε
ότι οι πληγές κλείνουν αλλά μένουν πίσω τα σημάδια ως τρόπαια

Κοίτα την τροπαιοθήκη σου προσεχτικά και θα δεις το μέλλον σου
Τα σημάδια ποτέ δεν ψέυδονται
Τα σημαδια μόνο ερμηνεύονται...

Έκλεισε ο κύκλος έκλεισε και νέος θα ανοίξει
Η ανταμοιβή δεν πέρασε μα ουτε και θα λακίσει

Υπομονή για λίγο ακόμα και έρχεται...
Βλέπεις το φώς στο τούνελ; Εγώ το βλέπω...
Ακολούθα το και θα βγεις...
Εκεί που σε πάει η καρδιά σου...

©2010-2012  All rights reserved worldwide.

Η Ελλάδα που πεθαίνει...

Photo Credit

Καλημέρα,

Χτες το βράδυ έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Δε γνώριζα για το ατύχημα. Το έμαθα αργά το βράδυ μαζί με την είδηση του θανάτου του. Είτε ήσουν φανατικός θαυμαστής του, είτε όχι  δε γίνεται να μην αναγνωρίσεις το μοναδικό του τρόπο να οραματίζεται τις ταινίες του. Να της στήνει με τέτοιο τρόπο που όταν δεις κάποια από αυτές χωρίς να το γνωρίζεις, τότε να την αναγνωρίζεις από τα αργά αλλά σταθερά καρέ της. 

Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για την τέχνη της σκηνοθεσίας γιατί δεν κατέχω τα τεχνικά μέρη. Ως νέα δημιουργός, γνωρίζω όμως να στήνω τις σκηνές μου. Να επιλέγω το μέρος, κάνοντας πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για τους χαρακτήρες μου να μιλήσουν ή να δείξουν συναισθήματα. Ίσως να το έχετε ακούσει από κάπου αλλού, αλλά είναι αρκετά δύσκολο να δημιουργείς μια εικόνα από το πουθενά.

Photographer: John Kolesidis (Photo Credit)

Σήμερα το πρωί όπως και κάθε μέρα κοίταξα ψηλά. Ο ουρανός ένα πολύχρωμος καμβάς με ζεστές κοκκινωπές σκιές να δένει αρμονικά με το ανοιχτό γαλάζιο. Η απεραντοσύνη σε όλο της το μεγαλείο ήταν μαζεμένη στις ανεπαίσθητες λεπτομέρειες.

Η Ελλάδα που αγαπώ και γνωρίζω πεθαίνει. Όχι από δική μου επιλογή. Όχι επειδή το θέλησα. 

Ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι ιερός, όπως και η γέννηση του. Η ειδοποιός διαφορά του πνευματικού θανάτου από τον φυσικό είναι η λησμονιά. Όσο κάποιος ζει στην ανθρώπινη συλλογική μνήμη είναι αθάνατος. 

Ως έθνος κάπου μέσα στο χρόνο χάσαμε το δρόμο. Που και που εμφανίζονται κάποιοι που μας τον δείχνουν με το τρόπο τους, μα ίσως επειδή βολευτήκαμε, ίσως γιατί δε θέλουμε να θυμόμαστε παραμένουμε στην αδράνεια.

Photo Credit

Η Ελλάδα πεθαίνει γιατί ζούμε αγκαλιά με την Μνημοσύνη. Λες και ήπιαμε νερό από την πηγή της Λήθης και ξεχάσαμε κάθε τι σημαντικό. 

Το βλέπω, το βιώνω καθημερινά. 

Υπάρχει χρόνος; Πάντα υπάρχει...

Όταν ατενίζεις το παρόν και το μέλλον με βλέμμα καθάριο, οφείλεις να ελπίζεις και να πράττεις ανάλογα. 

Η Ελλάδα πεθαίνει; Όχι, μέχρι να πεθάνουν και οι τελευταίοι, στην ψυχή, Έλληνες...

Μιλούν οι σιωπές μου...

Photo Credit

Καλημέρα και καλή χρόνια,

Λίγο καθυστερημένα είναι η αλήθεια. Αλλά την δεδομένη στιγμή είμαι αρκετά αφοσιωμένη στην τέχνη και συγκεκριμένα στην ιστορία που γράφεται σε αυτές τις άσπρες σελίδες του κειμενογράφου μου, που παρέλειψα να ανεβάσω κάποιο blog entry. Ίσως κάποιοι από εσάς να με βρείτε στο Twitter. Μην σας πιάνουν οι ντροπές μπορείτε να μου μιλήσετε. 

Πάντα πίστευα ότι η σιωπή είναι εκκωφαντική. Ίσως γιατί μπορούν να πουν πολλά περισσότερα από αυτά που λέγονται αν χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα μας. Μια εκφραστική ματιά που όλοι, κάπου, κάποια στιγμή έχουμε βιώσει μπορεί να μας έρθει στο νου. Άλλους ίσως και να τους στοιχειώνει ακόμα. 

Το περισσότερο καιρό μιλάω μέσα από τις σιωπές μου. Και ενδεχομένως να είναι ότι καλύτερο έχω κάνει τα τελευταία δύο χρόνια. Το γιατί δε θα το μοιραστώ μαζί σας. Κάποια πράγματα μένουν κρυμμένα σε εκείνα τα δωμάτια που δεν τα πλησιάζει κανείς. 

Παρόλα αυτά, να θυμάστε ότι κάτι ήξεραν οι παλαιοί που έλεγαν: "η σιωπή είναι χρυσός." Ίσως η συμβουλή αυτή να έχει σημασία για μερικούς. 

Μέχρι την επόμενη φορά, 

Καλή συνέχεια...

Κλεοπάτρα

Χριστουγεννιάτικο Διήγημα: Πραλίνες, δίπλες και φιλότιμο...

Καλημέρα,
Όπως σας υποσχέθηκα ορίστε το Χριστουγεννιάτικο διήγημα που γράψαμε με τον φίλτατο Σπύρο. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστός ως The_Stranger. Εμείς διασκεδάσαμε αρκετά γράφοντας τo, οπότε ελπίζουμε να σας χαρίσουμε μερικά χαμόγελα και γιατί όχι να γελάσετε αν το αισθανθείτε.

Καλή Χρονιά εύχομαι σε όλους και σε όλες. Ας προχωρήσουμε μπροστά και αφήσουμε πίσω ότι σάπιο μας πλήγωσε. Υγεία και χαμόγελα και θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες.

Με εκτίμηση,
Κλεοπάτρα Κομνηνού

Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Οι παλαιές καλές παραβολές...

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά,

Γνωρίζω ότι έχω αρκετό καιρό να σας γράψω αλλά αυτή η περίοδος ήταν αρκετά έντονη και δεν είχα χρόνο. Βέβαια έπεται ένα διήγημα που έχω υποσχεθεί και που θα ανέβει τις επόμενες μέρες. 

Σκεφτόμουν σήμερα ακούγοντας την επικαιρότητα μια παραβολή που συνήθιζε να μου λέει ο παππούς μου. Θα προσπαθήσω να την αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ. Απολαύστε την.

Photo Credit

Ήταν κάποτε σε ένα χωριό, ένα παιδί. Αυτό το παιδί επειδή ήταν αγνό μπορούσε και έβλεπε τις αμαρτίες των άλλων. Ότι έβλεπε τον φόβιζαν και τον προβλημάτιζαν. Γύρω του μεγάλοι να κυκλοφορούν με φίδια να μπαινοβγαίνουν στο στόμα τους.    

Μια μέρα κάθισε κάτω από έναν πλάτανο που βρισκόταν  απέναντι από την Εκκλησία. Μαζί του ήταν και ένας γέρος μοναχός. Ο γέροντας ήταν τυφλός και καθόταν κάτω από το δέντρο για να δροσιστεί μιας και έκανε πολλή ζέστη. Άκουσε το παιδί να κλαίει και το φώναξε κοντά του. "Τι έπαθες παιδί μου; Ποιος σε πείραξε;" ρώτησε με ενδιαφέρον ο γέροντας. 

"Παππούλη βλέπω περίεργα πράγματα. Πράγματα που δεν καταλαβαίνω και με τρομάζουν." απάντησε εκείνο μέσα από τους λυγμούς του. 

"Σώπα τώρα και πες μου τι είναι αυτό που σε τρομάζει."

"Βλέπω μεγάλους ανθρώπους που έχουν κάτι μεγάλα μαύρα φίδια που μπαινοβγαίνουν στο στόμα τους. Άλλων είναι μικρά, άλλων πιο μεγάλα. Μα εκείνο που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι βλέπω τον ιερέα που σέρνει στην πλάτη του ένα πτώμα."

Ο παππούλης αν και ξαφνιασμένος, καθησύχασε το αγόρι. "Θα έρθεις αύριο παιδί μου να παρακολουθήσουμε την λειτουργία; Θα σε περιμένω νωρίς για να μπούμε μέσα στο ναό. Θέλω να μου πεις τι βλέπεις και μετά θα σου πω τι σου συμβαίνει."

Το μικρό αγόρι απάντησε καταφατικά και αφού χαιρέτησε τον γέροντα πήγε χαρούμενο στο σπίτι του. Την επόμενη μέρα σηκώθηκε πρωί πρωί και πήγε στην εκκλησία. Ο γέροντας καθόταν ξανά κάτω από τον πλάτανο και πήγε ξανά κοντά του. "Καλημέρα παππούλη. Ήρθα! Τι θέλεις να κάνουμε τώρα." είπε αυτό με την παιδική αφέλεια του.

"Θα κάτσεις μαζί μου και θα μου λες τι βλέπεις στον κόσμο που έρχεται. Θα μου το ψιθυρίζεις στο αριστερό μου αυτί μιας και είμαι πολύ ηλικιωμένος και δεν ακούω καλά πια. Εντάξει παιδί μου;"

"Ναι παππούλη." είπε ο μικρός που νόμιζε ότι παίζουν κάποιου είδους παιχνίδι. 

Πρώτος πρώτος φάνηκε ο ιερέας. Περπατούσε αργά αλλά σταθερά και ο μικρός ξαναείδε ότι ο λόγος που καθυστερούσε ήταν ο νεκρός που κουβαλούσε στην πλάτη του. Με το που ακούμπησε τα σκαλιά της εκκλησίας ο νεκρός έμεινε εκεί και προχώρησε χωρίς βάρη μέσα στο ναό. Ο μικρός μουρμούριζε ότι έβλεπε στον γέροντα. Όταν ο πρώτος κόσμος άρχισε να φτάνει είπε στον γέροντα ότι άρχισε να βλέπει τα φίδια να μπαινοβγαίνουν από τα στόματα τους. Όταν όλος ο κόσμος μπήκε μέσα, ο γέροντας ζήτησε από το αγόρι να τον βοηθήσει να μπούνε στον ναό. 

Ο μικρός έκανε ότι του ζήτησε και πήγε τον γέροντα να κάτσει κοντά στον ψάλτη και έκατσε και εκείνος μαζί του. "Κοίτα προσεχτικά" του θύμισε ξανά ο παππούλης και εκείνος άρχισε να κοιτάει ξανά με ενδιαφέρον το ναό. 

Όταν ο ιερέας βγήκε από το ιερό είδε πίσω του Αγγέλους να τραγουδάνε. Όσο προχώραγε την λειτουργία ο παπάς εξυψωνόταν από το έδαφος και οι Άγγελοι έγιναν περισσότεροι. Το παιδί κοίταγε με θαυμασμό. Κοιτούσε τριγύρω του μα κανένας δεν έδειχνε να βλέπει τι διαδραματιζόταν μέσα στο Ιερό. 

Πέρασε η ώρα και η λειτουργία τελείωσε. Ο γέροντας έμεινε στην θέση του. Όταν όλος ο κόσμος έφυγε, εκείνος σηκώθηκε και το παιδί πάλι τον βοήθησε να πάνε έξω στον πλάτανο. Μόλις έκατσαν κάτω μετά από λίγο βγήκε από την είσοδο και ο ιερέας. Ένας άγγελος ήταν στην είσοδο και τον κοιτούσε θλιμμένα. Με το που πάτησε το τελευταίο σκαλί ξαναπήρε στην πλάτη του τον νεκρό που είχε αφήσει έξω και έφυγε πάλι με το αργό αλλά σταθερό του βήμα.

Ο μικρός αφηγήθηκε ότι είχε δει μέσα στην εκκλησία στον γέροντα. Όταν τελείωσε περίμενε με ανυπομονησία να του πει γιατί έβλεπε αυτά τα πράγματα. Πέρασε ώρα αλλά ο γέροντας δεν μιλούσε. 

Κάποια στιγμή όταν ο ήλιος φώτισε το δέρμα του, πήρε μια ανάσα και γύρισε στο παιδί. "Αυτά που βλέπεις παιδί μου είναι οι αμαρτίες των μεγάλων. Είσαι μικρός και η ψυχή σου είναι αγνή ακόμα. Όλοι οι άνθρωποι αμαρτάνουν. Τα φίδια που βλέπεις είναι οι αμαρτίες τους. Ανάλογα τι έχουν κάνει, άλλοτε τα βλέπεις μικρά και άλλοτε μεγάλα. Δεν πρέπει να φοβάσαι, ούτε να στεναχωριέσαι για τις αμαρτίες των άλλων παιδί μου. Όλοι οι άνθρωποι παιδί μου κάνουν λάθη ακόμα και οι ιερείς. Για αυτό που έκανε δεν έχει μετανοήσει, έτσι το φορτίο που κουβαλά είναι όλο δικό του."

Ο γέροντας έκανε μια παύση και συνέχισε, "όμως να θυμάσαι, ότι άλλο πράγμα το λειτούργημα του καθενός και άλλο ο άνθρωπος πίσω από αυτό...  

Ένα πράγμα που θαύμαζα και θαυμάζω στους παππούδες μου ή γενικώς στους μεγάλους ανθρώπους είναι το γεγονός ότι ήξεραν ιστορίες που άρμοζαν σε κάθε περίπτωση. Παραβολές, παραμύθια, μύθους, δοξασίες. Ο λαϊκός απλός κόσμος ήταν σε θέση να αναπαράγει έννοιες για θέματα που ενώ είναι αυτονόητα, την σήμερον ημέρα τελικά δεν είναι. 

Μέχρι αύριο, καλή συνέχεια

Κλεοπάτρα

Just say Kalimera! - Μια καλημέρα είναι αυτή...

Καλημέρα καλημέρα...

Ελπίζω να είστε όλοι καλά...Τελευταία μέρα του Νοεμβρίου, υπέροχη μέρα έξω παρόλο το κρύο και το σημερινό θέμα μας είναι η Καλημέρα. Ναι καλά διαβάσατε η καλημέρα.

Έχουμε ανάγκη να ακούμε αυτή την λέξη πρωί πρωί συνοδευόμενη από ένα χαμόγελο. Θυμηθείτε πόσες φορές την έχετε πει σε άγνωστο κόσμο τα πρωινά και πόση ικανοποίηση μπορεί να σας χάρισε, αλλά και να χαρίσατε. Την επόμενη φορά μην ξεχάσετε να πείτε καλημέρα σε έναν άγνωστο. Μπορεί να σας αλλάξει την ζωή...

Μέχρι αύριο...Καλή συνέχεια!

~Κλεοπάτρα

Kalimera, or goodmorning or Buon giorno.

I do hope you are all okay. This is the last day of November, the day is lovely. A bit cold that is true. Today I am going to write about how important is to start your day by saying a simple word. Kalimera.
                                                                                 

I really thing that we need to hear this little word along with a smile. Just remember how happy with yourselves you felt, if you said it to a stranger and they smiled back. We need to have memories to cherish, even simple ones. So, next time you are out, you should say Kalimera to a stranger. It might change your life...

Until Tomorrow, have a nice day ahead...

~CC

P.S. This greek song expresses exactly what I told you about saying Good Morning to someone. 

Εδώ Πολυτεχνείο...Κάποια χρόνια μετά

Καλημέρα,

Το σημερινό κείμενο είναι αφιερωμένο στην Αλλαγή. Διαβάστε το αν τολμάτε...

~Κλεοπάτρα

Photo Credit

"Σειρήνες, σειρήνες παντού...Εδώ Πολυτεχνείο...Σας ομιλεί..." 

Λόγια σμιλευμενα στην Ελληνική μνήμη για κάποιους. Για κάποιους άλλους ήταν λόγια κούφια. Αν ήταν κάτι διαφορετικό, η αντιμετώπιση δε θα ήταν αυτή που βιώνουμε. Η αντιμετώπιση θα ήταν προς όφελος του Ελληνικού Λαού. Η κοινωνία μας έχει διαλυθεί, η κοινωνική συνοχή, όλα εκείνα που μας ορίζουν ως κράτος.

Αν φταίξαμε; Αυτή η ερώτηση ακούγεται από τα χείλια αρκετών. Όλοι έχουν, έως κάποιο βαθμό μερίδιο ευθύνης. Όμως δεν μου αρέσει να ισοπεδώνω τα πάντα και να διαμοιράζω ευθύνες σε όλους ανεξαιρέτως.

Photo Credit

Το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι αν μπορούμε να αλλάξουμε.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε θα το κάνατε; Τολμάς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να είσαι αρκετά δυνατός να αντικρίσεις τους δαίμονες σου; Το να μπορέσεις να κοιτάξεις κατάματα τον εαυτό σου δίχως να θες να τον κρύψεις ή ακόμα πιο ακραία να τον σπάσεις δείχνει πολλά.

Τολμάς; 

Αν τολμάς ίσως η ελπίδα να υπάρχει. Δεν έχω αυταπάτες. Ξέρω ότι αρκετοί έχουν χάσει την θέληση τους. Άλλοι πάλι αντιδρούν γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Μα πόσοι είναι συνειδητοποιημένοι στην αντίδραση τους; Πόσοι είναι αυτοί που έχουν καταλάβει ότι κανένας δε θα μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροί, να βγούμε από αυτό το τέλμα, παρά μόνο ο εαυτός μας.

Κάθε άνθρωπος που αισθανθεί ότι θέλει να αλλάξει, ταράζει το κατεστημένο. Αλλάζει αυτή την κοινωνική συνοχή που είναι παρωχημένη. Το θέμα λοιπόν είναι ότι μετά από όλα αυτά τα περιστατικά στην Νεότερη Ιστορία μας θέλουμε να αλλάξουμε; Ή θα συνεχίσουμε απλά να αναπαράγουμε φράσεις που εκείνη την δεδομένη στιγμή σήμαιναν κάτι σημαντικό;

Photo Credit

Δεν είναι εύκολη η αλλαγή. Το γνώθι σ'αυτόν θέλει τρομερές θυσίες.

Θέλει πόλεμο.

Πρώτα με τον εαυτό μας καθαρά εσωτερικά. Πόλεμο με όσα σε ενοχλούν και δεν αντιδράς. Πόλεμο με όσα κάνεις ότι δεν βλέπεις και τα έχεις καταχωνιάσει κάτω από ένα χαλί. Πόλεμο με τον ίδιο σου το Εγώ που έχει καλομάθει και σιγά μη σε αφήσει να ξεκινήσεις ανταρσία.

Photo Credit

Δύσκολο ακούγεται ε; Είναι.

Άλλαξε αν τολμάς...

Είναι δικαίωμα η υποχρέωση στην έκπληξη;

Καλησπέρα αγαπημένοι μου, 

Μετά το νέο μας κούρεμα με αυτή την λίγο σαχλή κούπ, τα διαφόρων ειδών σχόλια στα παράθυρα της τιβί, στα ραδιόφωνα, στο τουίτερ και εννοείται μεταξύ μας. Μετά από τους θριάμβους μερικών, τις φασαρίες, τους διάφορους χαρακτηρισμούς και τέλος από τα μεταξύ μας αλληλοπειράγματα. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να γελάσουμε λίγο. Θεωρώ ότι ετούτες εδώ τις ώρες πρέπει να κρατηθούμε από κάπου. Μας χρειάζονται τα πειράγματα, τα γέλια, η ελπίδα. Ναι η ελπίδα ότι κάτι καλό θα βγει. Γιατί έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι θα δούμε φως στο τούνελ και ίσως αλλάξουν πράγματα. Αρχικά μεταξύ μας και ίσως αργότερα και στην κοινωνία που ζούμε.

Να λοιπόν κάτι μικρό ορμώμενη από μια συζήτηση που είχα...Απολαύστε το.

Photo Credit

"Σου έχω πει χίλιες φορές να μην μου πετάς χαρτάκια μέσα στην τάξη," μου είπε δήθεν θυμωμένα η Δάφνη. Καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα για να μην με ακουμπήσει. Ήξερα ότι κατά βάθος δεν ήταν θυμωμένη μαζί μου, περισσότερο με τον εαυτό της γιατί ο καθηγητής διάβασε το ραβασάκι της. "Έχεις δίκιο, δε θα το ξανακάνω..." μουρμούρισα λυπημένα. Προσπαθούσα ο καψερός να κατευνάσω τα πνεύματα. Μυστήρια πλάσματα οι γυναίκες και από ότι μου είχε πει ο πατέρας μου "είναι πολύ καλύτερο Παύλο να πηγαίνεις με τα νερά τους. Η μητέρα σου νομίζει ότι έχει δαμάσει το τέρας. Αλλά στην περίπτωση μας την έχω δαμάσει εγώ." Τον άκουγα πάντα με προσοχή, γνέφοντας στα κατάλληλα σημεία για να του δείξω ότι είχε την αμέριστη προσοχή μου όταν μου ανέλυε τα πλάνα του. Η αλήθεια  βέβαια ήταν λίγο διαφορετική, η μητέρα μου ήταν εκείνη που τον έκανε ότι ήθελε. Αυτό βέβαια δεν χρειαζόταν να του το πω. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει αρκεί να μην βλάπτει τον εαυτό του ή τους άλλους.

Η Δάφνη ακούνητη στον τοίχο, εγώ καθισμένος στο θρανίο και η τάξη άδεια πλέον από μαθητές που είχαν φύγει εδώ και ώρα για τα σπίτια τους. Εμείς τιμωρία. Θα καθόμασταν μια ακόμα ώρα με τον ίδιο καθηγητή να μας κάνει παράδοση του μαθήματος που χάσαμε, κατά εκείνον, από την μεταξύ μας συζήτηση. Τα καστανά της μαλλιά ήταν πιασμένα αλογοουρά και το φωτεινό της μπλε βλέμμα δέσποζε στην κατάλευκη της επιδερμίδα. Μετά από μερικά λεπτά που για μένα έμοιαζαν για ατέλειωτες ώρες, κατέβασε τα χέρια της και ήρθε να καθίσει δίπλα μου. Κάτι ήθελε να μου πει, αλλά δεν πρόλαβε γιατί εκείνη την ώρα μπήκε στην αίθουσα ο καθηγητής. Μόλις τον είδε την άκουσα να μουρμουρίζει χαμηλόφωνα "βλάκα". Την σκούντηξα διακριτικά και εκείνη σταμάτησε.

Ο καθηγητής της Χημείας, ο κύριος Ευσταθίου, ήταν ένας πενηντάρης με οβάλ πρόσωπο, έντονα μεγάλα πράσινα μάτια και μικρά χείλη. Αρκετοί συμμαθητές μας τον κορόιδευαν για αυτή την περίεργη ανακατανομή του προσώπου του, αλλά εμένα δε μου έκανε αίσθηση. Η θεία η Ευτέρπη, μου φαινόταν ακόμα πιο περίεργη με το κίτρινο μουστάκι της. Είχα ακούσει ουκ ολίγα μη κολακευτικά σχόλια από το σόι, όταν μαζευόμασταν σε διάφορες γιορτές. Βέβαια μονίμως κυκλοφορούσα με ακουστικά στα αυτιά, και τις περισσότερες φορές νόμιζαν ότι δεν άκουγα, που να ήξεραν όμως...

"Αθανασίου και Ροδίτης, βλέπω καθίσατε μαζί. Τουλάχιστον ελπίζω τώρα που θα γράφετε ο ένας στο τετράδιο του άλλου να το κάνετε πιο κομψά. Όσες φορές σας πιάσω σήμερα, τόσες φορές θα κάνουμε τον περιοδικό πίνακα."  Η φωνή του Ευσταθίου ήταν βαριά και μπάσα και πολλές φορές νόμιζες ότι άκουγες κάποιον που ήταν μονίμως μπουκωμένος, ίσως πάλι και να ήταν.

Η Δάφνη δίπλα μου άνοιξε το τετράδιο της και μετά ακολούθησα και εγώ. Από την στάση της είχα την αίσθηση ότι θα καθόταν φρόνιμη. Αν την κατάφερνα να την παρασύρω έστω και μια φορά ήξερα ότι δε θα σταμάταγε μετά. Όχι ότι ήμουν κακή επιρροή, αλλά όταν η καλύτερη σου φίλη θέλει να σου μιλήσει για σοβαρά θέματα, εσύ πρέπει να είσαι εκεί και να την ακούσεις. Γύρισα προς τον πίνακα και είδα τον καθηγητή μας να μας κοιτάει με ένα περίεργο χαμόγελο. Κρατούσε μια κιμωλία και ήταν έτοιμος να γράψει κάτι. "Δεν έχετε απολύτως καμία ιδέα τι σας περιμένει," είπε χαμηλόφωνα.

Αυτό ειλικρινά με ταρακούνησε τόσο που ο αγκώνας μου ακούμπησε τον αγκώνα της Δάφνης. Εκείνη με κοίταξε με απορία, δεν είχε ακούσει το παραμικρό. Μουρμούρισα συγνώμη και άρχιζα να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για ότι μας περίμενε. Ήμουν υποχρεωμένος να κάθομαι σα να μην συμβαίνει τίποτε. Η αίθουσα ξαφνικά μου φαινόταν τόσο στενάχωρη και ένιωθα τα μάτια της Δάφνης κολλημένα πάνω μου, ενώ ο καθηγητής άρχισε να ζωγραφίζει το Υδρογόνο, το Λίθιο και το Βηρύλλιο. Πνιγόμουν αλλά δεν είπα τίποτε. Πέρασαν ακριβώς είκοσι πέντε λεπτά μέχρι να σχηματίσει και το τελευταίο τουβλάκι που ήταν το Λωρένσιο.

Κοιτούσε τον πίνακα σα να θαύμαζε ένα έργο τέχνης. Τόσο μεγάλη αγάπη του είχε. Αν είχα φωτογραφική μηχανή, ίσως και να το έβγαζα φωτογραφία αλλά δεν ήθελα άλλους μπελάδες. Πλήρως ικανοποιημένος με αυτό που είχε δημιουργήσει γύρισε προς το μέρος μας και με την χαρακτηριστική του φωνή μας είπε "έχετε την υποχρέωση να το αντιγράψετε πλήρως σε μια λευκή κόλλα χαρτί. Αυτή είναι η τιμωρία σας για σήμερα. Θα μου το φέρετε αύριο και το θέλω να είναι τετραγωνισμένο με τον χάρακα. Θα σας ελέγξω!" Το τελευταίο το τόνισε χαρακτηριστικά.

Κοίταξα κάτω και μετά είδα το χέρι της Δάφνης που χτυπούσε με μπουνιά ρυθμικά το πόδι της. Πόσο ήθελα να της το πιάσω και να την σταματήσω.  Ήξερα γιατί αντιδρούσε έτσι, δεν ήταν καλή στο σχέδιο και σιχαινόταν όταν δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Ήθελε να φέρνει τα πάντα εις πέρας. Η βροντερή φωνή του καθηγητή με έβγαλε από το λήθαργό μου. "Δεν θέλω στραβομουτσουνιές Αθανασίου, δε ταιριάζουν στο πρόσωπο σου αυτές οι ρυτίδες! Αφήστε τους έρωτες και συγκεντρωθείτε στην γνώση. Όταν μεγαλώσετε θα δείτε ότι οι έρωτες δε σας γεμίζουν το άδειο σας στομάχι. Χωρίς παιδεία δεν πάτε πουθενά. Να ακούτε και τον μεγάλο που έχει φάει τα χρόνια του στην μανιέρα της ζωής." Δεν άντεχα αυτές τις κουβέντες. Κάθε φορά που κάποιος "μεγάλος" ήθελε κάτι να μας πει αντίκριζα το ίδιο δασκαλίστικο ύφος. Έσφιξα το στυλό για να μην πω τίποτε που θα το μετάνιωνα αργότερα. "Παρεμπιπτόντως, είστε έτοιμοι να φύγετε. Τελειώσαμε για σήμερα, αύριο πάλι."

Η Δάφνη δίπλα μου έκλεισε το τετράδιο και το έβαλε στην τσάντα της, μηχανικά έκανα το ίδιο ενώ το μυαλό μου έτρεχε μίλια μακρυά. Να της έλεγα ότι θα της φτιάξω το δικό της εγώ; Εξάλλου για μένα ήταν παιχνιδάκι. Λάτρευα να σχεδιάζω και δε θα μου έπαιρνε πάρα πολύ ώρα. Τι να έκανα άραγε για να της φτιάξω το κέφι; Με έπιασε από το χέρι όπως κάναμε πάντα από παιδιά και λίγο πριν βγούμε από την τάξη, ο Ευσταθίου μας φώναξε πάλι πίσω. "Ένα λεπτό, Ροδίτη ξέχασες το στυλό σου αγόρι μου. Ορίστε πάρε το," και μου παρουσίασε ένα στυλό που δεν ήταν δικό μου. "Ευχαριστώ κύριε καθηγητά," απάντησα απορημένος. Τι κουφό ήταν αυτό αναρωτήθηκα. Χαμογελώντας μου συνωμοτικά και κοιτώντας την Δάφνη πρόσθεσε, "και Αθανασίου παιδί μου, ο Σταματόπουλος δεν είναι για σένα. Εσύ χρειάζεσαι κάτι άλλο. Κοτζάμ δίμετρος ο Ροδίτης δίπλα σου δεν τον βλέπεις;"  

Το αίμα μου πάγωσε, νόμιζα ότι δεν άκουσα καλά. Τι του ήρθε αυτό τώρα. Κοίταξα την Δάφνη τρομοκρατημένος, ήταν έκπληκτη αλλά το βλέμμα της είχε κάτι μέσα που δεν το είχα ξαναδεί. Είχαμε μείνει κολλημένοι εκεί, ανίκανοι να πούμε οτιδήποτε.  Εκείνος φανερά ικανοποιημένος με τον εαυτό του έφυγε από την τάξη μουρμουρίζοντας, "Να ακούτε τον Ευσταθίου είναι εγγύηση."

Διήγημα: Το αγρίμι

Καλησπέρα!
Ακόμα μια ιστορία που ήθελε να ειπωθεί....Απολαύστε την.

"Camille Money And Child in Garden" 1875 Claude Monet Painting

Photo Credit

Τελευταία φορά την είδα να κοιτάει έναν αντίγραφο πίνακα του Μονέ κρατώντας ένα τσιγάρο στο χέρι. "Υπέροχο δεν είναι" μου είπε αφού με κοίταξε με τις άκρες των ματιών της. Δε θα διαφωνούσα μαζί της. Ειλικρινά δεν είχα καμία όρεξη να μου αναλύσει όλες τις σχολές ζωγραφικής, ούτε εκείνους τους ζωγράφους που χαρακτήριζαν κάθε περίοδο. Η αλήθεια είναι ότι την τελευταία φορά που διαφωνήσαμε, δηλαδή εκείνη διαφώνησε μαζί μου, έκανα να την δω οχτώ μήνες. "Δεν ξέρω αν είσαι αφελής ή απλά τον προσποιείσαι," ήταν οι τελευταίες τις κουβέντες, λίγο πριν βάλει το ξεφτισμένο της δερμάτινο και κλείσει πίσω της δυνατά την σιδερένια πόρτα.

Πάντα είχε κάτι που με έφερνε κοντά της. Τόσα χρόνια μετά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν ακριβώς. Μια μίξη σαγήνης με αθωότητα μιας γυναίκας που ήταν κατά βάθος ένα αγρίμι; Η παρουσία της τρέλαινε πάντα τις αισθήσεις μου και πολλές φορές δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά κοντά της. Προσπάθησα αρκετά να σκεφτώ γιατί συνέβαινε αυτό, αλλά η τάση μου να απλοποιώ τα πράγματα δεν με είχε οδηγήσει πουθενά. Ότι και αν ήταν ήμουν δέσμιος της. Προσπάθησα να απομακρυνθώ αλλά μάταια. Πάντα υπήρχε αυτή η αόρατη συμπαντική έλξη που μας έφερνε κοντά, όταν δεν το περίμενα. Τελικά το άφησα στην τύχη του και δεν το σκάλισα παραπάνω. 

Είχαν περάσει δεκαεπτά χρόνια από την πρώτη φορά που την είδα. Ήταν ένα αγοροκόριτσο που έκανε όλα εκείνα που δεν ήταν καθώς πρέπει για μια νεαρά κυρία της οικογενείας της και αυτό σύγχυζε αφάνταστα την ψηλομύτα μητέρα της. "Μα είναι δυνατόν! Εσύ μια κόρη Ναυάρχου να τρέχεις με αυτά τα ρούχα στα ποτάμια με τα αγόρια για να πιάσετε καβούρια! Που ακούστηκε Βικτώρια;" Θυμάμαι ότι η φωνή της ήταν τσιριχτή τόσο που σου έσπαγε τα τύμπανα.

Ήταν η πρώτη φορά που είχα δει την Βικτώρια στο ποτάμι να κρατάει μια καβουρομάνα στα χέρια της και να φοβερίζει κάτι αγόρια που ήταν μαζί της. Η μητέρα της ήρθε στο σημείο με ένα στρατιωτικό όχημα και ο φαντάρος που ήταν ο οδηγός της προσπαθούσε να συγκρατήσει τα γέλια του με αυτά που έβλεπε. Η Βικτώρια μου πέταξε το καβούρι λίγο πριν φύγει, μου είπε να την προσέχω γιατί θα με κυνηγούσε αν πάθαινε κάτι. Ένα κορίτσι επτά χρονών απείλησε εμένα που ήμουν εννέα. Μετά από αυτό ήμασταν αχώριστοι. Δεν υπήρχε μέρος που να μην πάμε μαζί. Ο Παύλος και η Βικτωρία, σαν το βασιλικό ζεύγος μόνο που εμείς δεν ήμασταν ζεύγος αλλά παιδιά.

Την είδα να με κοιτά με εκείνο το σκοτεινό της βλέμμα. Σηκώθηκα από την πολυθρόνα και την πλησίασα. "Πότε θα σταματήσουμε αυτό το παιχνίδι;" της είπα εκπλήσσοντας όχι μόνο εκείνη αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό. Έκανε ένα βήμα πίσω, ξεροκατάπιε και χαμηλόφωνα μου απάντησε "ποιο παιχνίδι, δε σε καταλαβαίνω Παύλο." Έκανα άλλο ένα βήμα, "ξέρεις πολύ καλά που αναφέρομαι." Αυτή η διαφοροποίηση των δυνάμεων μεταξύ μας μου είχε δώσει μια ορμή που θαύμαζα τόσο σε εκείνη. Πάντα πίστευα ότι ήταν πολύ τυχερή που έχει αυτό το χάρισμα, αφού εγώ ήμουν πάντα πιο χαμηλών τόνων. Την είχα στριμώξει για τα καλά και αυτή την φορά δε θα την άφηνα να μου ξεγλιστρήσει. Οι πρώτες στάλες από ιδρώτα φάνηκαν στο μέτωπο της, τα γνώριμα σημάδια ότι αρχίζει να φοβάται. Ήξερα πλέον να διαβάζω κάθε τι πάνω της. Κάθε της κίνηση ήταν για μένα οικεία. Τόσα χρόνια την είχα δει σε όλες τις φάσεις που μπορείς να δεις έναν άνθρωπο. Δε με φόβιζε ακόμα και στις πιο μαύρες της περιόδους.

"Μην πλησιάζεις άλλο" είπε δυνατά για να με φοβίσει. "Αλλιώς τι θα κάνεις;" την προκάλεσα στον ίδιο τόνο. Ήθελα επιτέλους να δω μια έκρηξη της, το είχα ανάγκη. Έκλεισα τα μάτια και μύρισα τον αέρα γύρω μας, ναι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να συμβεί. Τα άνοιξα και τα κάρφωσα πάνω της. Ανασφάλεια, φόβος, πόνος και προσμονή χόρευαν όλα μαζί μέσα τους. Χαμογέλασα, δεν μπορούσε να αποκρύψει την αλήθεια από μένα, εκείνα την πρόδιδαν πάντα. Την έπιασα από τα χέρια και την κόλλησα στον τοίχο. "Τι πραγματικά θέλεις να κάνεις τώρα Βικτώρια;" την ρώτησα τρυφερά, χαϊδεύοντας με τον αντίχειρα μου τον λαιμό της.

"Δε..δε ξέρω," πρόσθεσε, ενώ μια ανατριχίλα είχε απλωθεί σε όλο της το κορμί. Η ανάσα της βάρυνε και μαζί με την δική της και η δική μου. Τα θέλω τόσων χρόνων βγήκαν όλα στην επιφάνεια. Δεν μπορείς να παίζεις με την φωτιά τόσα χρόνια και να μην καείς. Ήμασταν απλά τυχεροί μέσα στην ατυχία μας που τράβηξε τόσο. Ίσως και οι δύο φοβισμένοι για να μην αλλάξει αυτό το γνώριμο που είχαμε. Αλλά τι ακριβώς είχαμε; Δεν είχαμε αυτό που θέλαμε πραγματικά. Αν θα το μαθαίναμε σήμερα, ίσως. Δεν ήταν η πρώτη φορά που γινόταν αυτό και σίγουρα όχι η τελευταία.

Όπως κάθε φορά πέρασε τα χέρια της στον αυχένα μου. Όπως κάθε φορά ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της για να με φτάσει. Μόνο που αυτή την φορά δεν την άφησα να με φιλήσει εκείνη. Την φίλησα εγώ και αυτό την ταρακούνησε, γιατί ήταν κάτι νέο που έσπαγε την χρόνια τελετουργία. Τσιτώθηκε αλλά δεν σταμάτησε το φιλί. Ήξερα ότι η επόμενη κίνηση θα ήταν δικιά της. Δεν υπήρχε περίπτωση το αγρίμι να μην ανταπαντήσει σε αυτό που έκανα. Όμως τώρα που τα χείλη μου ήταν πάνω στα δικά της, η επόμενη κίνηση δεν είχε καμία σημασία. Ο χρόνος ήταν παγωμένος στο εδώ και τώρα, έχοντας βγει νικητής για πρώτη φορά.

Διήγημα: Στην Θάλασσα

Καλημέρα,
Δεν ξέρω αν είναι η μέρα ή απλά η ανάγκη μου να γράψω κάτι διαφορετικό αλλά ορίστε μια ιστορία που ήθελε να ακουστεί. Καλή ανάγνωση.

Photo Credit

"Δράματα έχω ζήσει πολλά", μου είπε ενώ με κοίταξε με τα μεγάλα γυάλινα μάτια της. Δεν έβλεπε πια. Μόνη της παρέα τώρα ήταν οι αναμνήσεις της. Όχι ότι υπερτερούσα σε κάτι. Άλλοι έχουν το φως τους και άλλοι βλέπουν με τα μάτια της ψυχής τους. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είναι πιο τυχεροί από του λόγου μας. Κάποια φορά νομίζω μου είχε ξεφύγει αυτή η σκέψη μπροστά της και με μάλωσε τόσο άσχημα που δεν τολμούσα να την ξαναρωτήσω. 

"Ότι μας δίνει ο Κύριος είναι ευλογία. Μην ρωτάς για πράματα που δεν καταλαβαίνεις παιδί μου," πρόσθεσε στο τέλος με μια φωνή όλο χάδι που με ανατρίχιαζε.

Ντράπηκα είναι η αλήθεια που την τάραξα. Δεν είμαι αφελής ίσα ίσα, μάλλον θα το ονομάτιζα απλή περιέργεια. Κοίταξα τριγύρω μου και είδα την φτωχική της κάμαρα. Ήταν πάντα καθαρή και τακτοποιημένη. Πως τα κατάφερνε όλα αυτά μια γριά τυφλή γυναίκα μόνη της; Περιέργεια δεν είπα πριν από λίγο; Στα δεκατέσσερα μου χρόνια δεν είχα δει τίποτε άλλο πέρα από τα όρια του χωριού. Όλος ο μικρόκοσμος μου ήταν αυτό το καλύβι δίπλα από το σπίτι μας. 

Ο χειμώνας ήταν βαρύς και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. Η μόνη μου παρέα ήταν η κυρά Βγενιώ. Ήταν η συνταξιούχος δασκάλα του χωριού και τώρα που δεν μπορούσα να περπατήσω μέχρι το σχολείο εκείνη μου έκανε μαθήματα. Και η αλήθεια είναι ότι περνούσα καλύτερα εδώ παρά σε εκείνο το κτίριο κάτω από την πλατεία. Ίσως γιατί η φωνή της με ταξίδευε πάντα σε μέρη μακρινά που θα επισκεπτόμουν όταν θα έφευγα από εδώ. 

Ναι ήμουν σίγουρος ότι μια μέρα θα έβλεπα την θάλασσα. Η κυρα Βγενιώ μου είχε πει ότι το απέραντο γαλάζιο φτάνει τόσο μακρυά που το μάτι σου δεν το χορταίνει. Να κάτι διαφορετικό από τα μεγάλα πεύκα και έλατα που ήταν πάντα καλυμμένα από το κάτασπρο χιόνι. Ξανακοίταξα την ψιλόλιγνη μορφή της και σα να το κατάλαβε με ρώτησε; 

"Που ταξιδεύει το μυαλό σου παιδί μου;" 

"Στην θάλασσα. Βαρέθηκα να βλέπω αυτό το άσπρο συνέχεια," μουρμούρισα διστακτικά.

Εκείνη αναστέναξε και άφησε στο τραπέζι το καλάθι με την ρίγανη που έτριβε. Με κοίταξε κατάματα και για μια στιγμή σκέφτηκα πως θα με κοίταζε αν με έβλεπε στην πραγματικότητα. Θα φώτιζαν τα μάτια της από ελπίδα όπως τώρα; Άραγε θα ήταν διαφορετική; Θα μου μιλούσε όπως μου μιλάει τώρα μα το πιο σημαντικό θα ήταν εδώ μαζί μας ή κάπου αλλού; 

"Η θάλασσα δεν φεύγει από εκεί που είναι, όπως δεν φεύγει και το χωριό αυτό από εδώ. Μόνο εμείς πάμε και ερχόμαστε χρόνια τώρα σε αυτή την γη. Πιστεύω ότι θα δεις την θάλασσα μα και άλλα μέρη όταν μεγαλώσεις. Έχεις την ψυχή του ταξιδευτή. Είσαι ένα ευλογημένο παιδί γιατί κοιτάς τα πάντα γύρω σου με άλλα μάτια. Μπορεί να έχω χάσει το φως μου, αλλά για μένα εσύ είσαι το φως μου. Με κάνεις να θυμάμαι όλα εκείνα τα μέρη που είδα όταν ήμουν νέα. Δράματα έχω ζήσει πολλά, αλλά τα όνειρα μου είναι ακόμα περισσότερα. Και εσύ είσαι ένα όνειρο, το πιο όμορφο από όλα που βλέπω."

Η φωνή της ένας ψίθυρος έχει μείνει μαζί μου όποτε την θυμάμαι. Πως να ξεχάσεις τέτοια λόγια; Πως να ξεχάσεις αυτό το όνειρο που σε ταξιδεύει τόσα χρόνια;

Summer Vacations...Stop!

Καλημέρα,

Ναι έλειπα...Δεν ήμουν τριγύρω αλλά έπρεπε και εγώ να "φορτίσω" τις μπαταρίες μου. Μας περιμένει δύσκολος χειμώνας γεμάτος με ανατροπές και ίσως ξεβολέματα. Ίσως; Ίσως...

Ελπίζω να είστε καλά και να χαμογελάτε. Η ζωή χρειάζεται από όλα. Και όσοι θέλετε να μάθετε για το βιβλίο μου μια χαρά πάει. Όταν είμαι έτοιμη τότε θα πω περισσότερα για αυτό. 

Να προσέχετε τον εαυτό σας και τους δικούς σας ανθρώπους. Που και που κοιτάχτε τους στα μάτια και πείτε τι νιώθετε. Ότι και αν είναι αυτό. 

Μέχρι την επόμενη φορά...Καλή συνέχεια

Υ.Γ. Απολαύστε ένα ηλιοβασίλεμα στις Κυκλάδες. Δεν είναι υπέροχα τα χρώματα;

Kalimera,
Yes I was away. I think that I had to re-charge my "batteries." This Winter most likely will be tough and we need to be ready. We shall see.

I do hope you are all okay and you are smiling. Life needs a lot of things. Those who are interested for my book everything is going as I would like to. No worries I will talk more about it when I am ready.

Be safe. Cherish your loved ones. Once in a while it would be amazing to look them in the eyes and tell them how you feel.

Until Next Time, Have a nice day ahead.

P.S. Enjoy this amazing sunset in Cyclades. Beautiful colours, don't you agree?

Όρια; Ποια όρια λέμε;

Photo Credit 
If you know the name of the artist please let me know. Thank you

Καλημέρα, 

Αυτή η περίοδος είναι τόσο περίεργη για μένα. Εννοείται και για τους περισσότερους από εσάς. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα σωματικά μας ρολόγια έχουν "χτυπήσει" κόκκινο και αρκετοί από εμάς αναμένουμε τις διακοπές ως την τελευταία σανίδα σωτηρίας. Είτε μείνεις εντός πόλης ή πας κάπου εκτός Αθηνών το μόνο που θες είναι να ξεκουραστείς, εννοείται να ξεχάσεις αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα και να ζήσεις αυτή την βδομάδα ή τις δέκα μέρες σα να μη σε νοιάζει τίποτε, έστω και για λίγο.

Ο τελευταίος χρόνος ήταν δύσκολος για όλους μας. Για άλλους περισσότερο, για άλλους λιγότερο. Δεν θα κάτσω να αναλύσω την καθημερινότητα, ούτε μπορώ να πάρω μέσες τιμές στα προβλήματα του καθενός από εμάς. Μπορώ μόνο να μιλήσω για εμένα μιας και αυτό είναι το blog μου.

Ο τελευταίος χρόνος (από τις προηγούμενες διακοπές) ήταν αρκετά βαρύς για μένα. Είχα πολλά να αντιμετωπίσω, άλλα μου ήρθαν ουρανοκατέβατα και άλλα ίσως να είχα υποψιαστεί ότι οδηγούμαστε προς τα εκεί, τα οποία μου επιβεβαίωσαν ένα πράγμα. 

Ο άνθρωπος θεωρεί ότι έχει κάποια όρια. Ότι μέχρι εκεί μπορεί να αντέξει και ότι μετά καταρρέει.

Ε, λοιπόν εγώ φέτος έκανα επαναπροσδιορισμό των ορίων μου τουλάχιστον τρεις φορές. Κάθε φορά εκπλησσόμουν με το πόσο ικανή ήμουν στο να αντέξω αυτά που μου συνέβαιναν και να προχωρήσω μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες. Όχι, δεν είναι εύκολο καθόλου. Απεναντίας, για να πετύχεις το παραπάνω πρέπει να έχεις άλλο ένα προσόν, άπλετη υπομονή, σαν του Ιώβ ένα πράγμα. 

Είναι δεύτερη μέρα του Αυγούστου και θεώρησα ορθόν να εξωτερικεύσω αυτές τις σκέψεις μου. Νομίζω ότι είναι σωστό να κοιτάμε που και που προς τα πίσω τα βήματα μας και να κοιτάμε που βρισκόμαστε στο τώρα, στο παρόν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο δύσκολα και αν περνάμε, όσο μαύρα και αν τα βάφουμε γιατί κάποια πράγματα δεν μας πάνε καλά, υπάρχει κάτι που μας κρατάει  στο εδώ και στο τώρα. 

Για μένα αυτό το κάτι που με "κράτησε" όλο αυτό το διάστημα ήταν οι δικοί μου οι άνθρωποι, η οικογένεια μου, οι φίλοι μου και τέλος το γράψιμο.

Γιατί η συνειδητοποίηση ότι είμαι συγγραφέας κατά βάθος, ήρθε στις δύσκολες τούτες ώρες που χρησιμοποίησα την γραφή ως μέσο διαφυγής και εξευμενισμού του πληγωμένου μου Είναι. 

Μέσα από τις δυσκολίες αυτές συνειδητοποιούμε τα Θέλω μας. Θα μου πεις και ποια είναι τα θέλω του κανενός; Δεν μπορώ να απαντήσω ποια είναι τα δικά σου θέλω. Μπορώ μόνο να περιγράψω ότι ο καθένας από εμάς έχει κάποια όπλα να τα βρει. Υπάρχει πάντα εκείνη η σιγανή εσωτερική φωνή που μας λέει πράγματα. Τις περισσότερες φορές την "πνίγουμε" γιατί πάει κόντρα σε διάφορα πράγματα που είναι στέρεα στην ζωή μας, ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε.

Είναι όμορφο να πιστεύεις στον εαυτό σου. Όμορφο να βρίσκεις πράγματα που πάντα είχες κρυμμένα μέσα σου και να προχωράς μπροστά. Είναι αυτό που λέει με τόση μαεστρία ο Καβάφης στην Ιθάκη του, ότι σημασία έχει το ταξίδι. Αυτό σου προσφέρει όλα τα πλούτη και όχι η Ιθάκη αυτή καθ'αυτή. 

Εγώ απολαμβάνω το ταξίδι με την καλοκαιρία, τις αναταραχές. Είναι όμορφο να ζεις. Είναι όμορφο να ελπίζεις. Είναι όμορφο να βρίσκεις το ποιος πραγματικά είσαι. Ακόμα και όταν σου παίρνει χρόνο και σου αφήνει κάποια σημάδια. Οι "ουλές" μας είναι τα τρόπαια μας. Και τα τρόπαια είμαστε εμείς.

Μέχρι την επόμενη φορά, σας εύχομαι καλή συνέχεια. 

Κλεοπάτρα

Υ.Γ. Αυτό το blog entry είναι λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Αλλά ήθελα να το μοιραστώ με όλους εκείνους που μπορούν και καταλαβαίνουν ελληνικά. Ίσως το μεταφράσω και στα αγγλικά για όλους τους υπόλοιπους. Οψόμεθα...

Υ.Γ. 2 Μπορείτε να απολαύσετε το κείμενο με το τραγούδι των Cardigans - Communication

For my international friends, here is the translated version. The gist of what I wrote this morning. Enjoy reading it with the above song.

Boundaries? What are they?

Hello. This past year is so weird for me, as it is for you. Consequently, we are all so tired and most of us are waiting for their vacations. If you stay in Athens or you go to an island, the only thing you really want is to relax and forget what is happening this past year to the country. You just want to "forget" all that is happening and for those ten days finally to relax enjoying the moment. 

This past year was hard for everyone. For some it was harder than others. I cannot analyze the problems of everyday life, nor I can take the average to express an opinion for the problems some of you got. It is just not right and for that reason only I will only talk for myself, since this is my blog.

This past year (from my previous vacations) was hard. I had a lot to face. Some of them took me by surprise while others after a while, I might have suspected where they were heading to. These incidents confirmed to me one thing.

Human beings believe that they have boundaries and if they surpass them they will break.

Well, this past year I redefined them three times and everytime I was surprised with my ability to continue my life, even though those that were happening to me were not easy at all. In fact, in order to succeed the above you must also have another asset, limitness patience.

It is August the second today, and I just felt that I had to write down these thoughts I had. I believe that sometimes is right to look back to your footsteps and see where we are standing right now. The only thing that make sense is that when we have a hard time, there is always something that hold us back to reality, living our everyday lives.

If you ask me what was that thing, I will say without a heartbeat that it was my family, my friends and lastly my ability to write. Through these times, I realized that I am a writer at heart, and this realization hit me while I used my writings to express myself and my feelings.

People in times like this, understand what they really want. Some of you will ask me and how I am going to find what I really want? I cannot give you an answer to that. All I can say is that every single one of us has some weapons and we are able to use them in order to find the things we are seeking. For example, you all know that there is this inner voice we have and most of the times whisper to us things. Well, this little voice we choose to ignore mostly because it goes against to what we have build around us.

It is such a beautiful thing to believe in yourself. It is also beautiful to find things that are hidden inside you and move forward with your life. It's beautiful to find who you really are. About this idea exactly the Poet Kavafis wrote his most known poem Ithaca. He wanted us to realize that all that matters in life is the journey itself and not the moment we will find Ithaca.

So far I am enjoying this journey. The weather might be sunny or even rainy but who will deny the fact that is  so beautiful to live your life? It is so beautiful to hope, to find yourself. Even if the procedure is not an easy one. It takes a lot of time and sometimes it leaves some scars behind. Those scars are part of us, they are us!

Until the next time, 

Have a nice evening ahead.

Cleopatra

A letter to you...// Γράμμα σε σένα....

Photo Credit

Good Evening,

It is time for me to write in Greek as well...

Καλησπέρα...

Ώρα να γράψω κάτι και στα Ελληνικά....

Γράμμα σε σένα

I

Είναι απόγευμα και φοβάμαι. Ξέρω ποιος είσαι και τι κάνεις αλλά είμαι ακόμα εδώ. 

Περιμένω. Μια κουβέντα σου, ένα μήνυμα ότι είσαι καλά και δεν λείπεις.

Δεν φοβάμαι την μοναξιά, την έχω συνηθίσει. Είναι πια ένα κομμάτι με μένα..

Ένα κομμάτι παλιό, γραμμένο στα κατάστιχα του χρόνου. 

Δεν φοβάμαι ούτε εσένα. Το μόνο που φοβάμαι είναι μια ζωή όπου δεν θα είσαι εδώ. 

Οι σκιές θαμπώνουν το φως. Οι σκιές οδηγούν και εγώ ακολουθώ.

Κρατάω το μολύβι σφιχτά και κοιτάω το χαρτί. 

Θέλω να το σκίσω να το πετάξω και αυτό στο καλάθι των αχρήστων.

Νιώθω ότι τα πάντα αλλάζουν και εγώ μένω στάσιμη.

Είναι άραγε αλήθεια; 

Όλα να προχωρούν, μα εγώ να μένω εδώ; Κομμάτι ενός ατέρμονου είναι.

Κραυγάζω μέσα στο σκοτάδι και τραβάω τα μαλλιά μου σα να είμαι σε παροξυσμό. 

Θέε μου, έχασα τα λογικά μου με αυτόν τον χωρισμό. 

Γιατί; Γιατί, να μου συμβαίνει εμένα αυτό;

II

Έφυγες και έχασα τα λογικά μου, όχι ότι σε νοιάζει.

Δε σε νοιάζει πια τι νιώθω και τι περνώ. Άραγε να με θυμάσαι; 

Έχει περάσει ένας χρόνος. Εγώ θυμάμαι. 

Θυμάμαι τα πάντα και ίσως για αυτό να παραληρώ.

Θα ήθελα να σε δω έστω για λίγο. Μια φορά. 

Αν και γνωρίζω ότι για σένα δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Σου εύχομαι κάθε ευτυχία, ακόμα και τώρα που συνεχίζω να πονώ.

ΙΙΙ

Έφυγες θυμάμαι. Πέρασε κάμποσος καιρός. 

Ο πόνος καταλάγιασε στο στήθος. Σκέφτομαι ότι πέρασε και χαμογελώ.

Σου γράφω για να σου πω αντίο

Ωρίμασα και ξέρω ότι δεν ήταν για εμάς γραφτό.

Αντίο και καλή σου τύχη. Κάποτε θα συμπλήρωνα στο τέλος σ'αγαπώ.

Τώρα πια αυτό δεν είναι εφικτό.