Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται;

Καλημέρα, 

Πάει καιρός που ανέβασα κάτι στο ιστολόγιο μου. Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω, για αυτά που έρχονται...

Photo Credit: Akhil Tandulwadikar 

Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται

ουρλιάζεις, μα κραυγή δε βγαίνει

Θεέ μου! Κάνε να είναι ένας εφιάλτης, σκέφτεσαι

Μα βαθιά μέσα σου ξέρεις τι συμβαίνει

Καταστρεφόμαστε. Όχι μόνο οικονομικά

Η καταστροφή μας άλωσε πνευματικά

Χάθηκε το μέτρο.

Χάθηκε. 

Δε το βλέπετε;

Τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, 

προς ένα μέρος χωρίς επιστροφή

Τρέχουμε, μα δε σκεφτόμαστε

να σταματήσουμε πριν την στροφή

Βλέπεις την καταστροφή να έρχεται;

Ουρλιάζεις, μα κραυγή δε βγαίνει

Θεέ μου, κάνε να είναι ένας εφιάλτης

Μα κλείνοντας τα μάτια, από τα δάκρυα,

καταλαβαίνεις, τι σε περιμένει...

Το παραπάνω κείμενο έντυσε μουσικά η υπέροχη μελωδία της 

Ελένης Καραϊνδρου - Memories

Μελωδίες ζωής

Καλησπέρα,

Μελωδίες που σε ταξιδεύουν. Μελωδίες που σε βοηθούν να γράψεις ένα κεφάλαιο που σε ταλαιπωρεί τους τελευταίους μήνες. Μια μελωδία που σου θυμίζει ότι μαζί με την χαρά υπάρχει πάντα λύπη. Μελωδίες που θα σε κάνουν να χαίρεσαι αλλά και να λυπάσαι. 

Μελωδίες που σε κάνουν  να θυμάσαι...

Το τέλος μιας εποχής. Οι κουρτίνες κλείνουν, τα φώτα πέφτουν. Μια ακόμα ερμηνεία φτάνει στο τέλος της. Και εκεί, πάνω στην σκηνή μόνο σιωπή...

Εις αναμονή μιας νέας εποχής. Η αρχή είναι πια κοντά. Τόσο που την θωρώ με ανυπομονησία.

Ελένη Λυδία Σταμέλλου - A Time For Us

New Year! New Beginnings

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι και φίλες! 

Καλή χρονιά σας εύχομαι και εγώ. Το 2013 μπήκε στην ζωή μας και αυτό και ελπίζω να είναι λίγο διαφορετικό για εμάς. Θα ευχηθώ υγεία και να οπλίζεστε με χαμόγελο. 

Όπως είδατε το ιστολόγιο μου άλλαξε μορφή και αυτό το οφείλω σε μια πολύ ταλαντούχα κοπέλα από την Αμερική την Lori. 

Οπότε με την αλλαγή ήρθε και αυτή η νέα "ένδυση" για να αλλάξει λίγο το παλιό και να έρθει το νέο στην θέση του. Ελπίζω να σας αρέσει...!

Photo Credit:  PennameBreez

Good afternoon my friends!

Happy New year to ya all! 2013 is now here and I do hope that this year will be different in many aspects for the citizens of this blue planet. My best wishes to you all. 

As you have seen my blog has a new design thanks to the very talented Lori Imagination! I hope you like it as I do!

Until the next time...

Ποίημα: Κοιτάω μπροστά...

Καλό μεσημέρι,

Τελευταίες μέρες ενός χρόνου που ήταν αρκετά αποκαλυπτικός  Εύχομαι ο επόμενος να φέρει έστω μια αχτίδα φωτός σε αυτό το σκοτεινό τούνελ που βρισκόμαστε...

~Κλεοπάτρα

Photo Credit

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω το Όλον

Κοιτάζω το Τίποτα

Κοιτάζω μέχρι εκεί το γαλάζιο, 

που καλύπτει το οπτικό μου πεδίο, να εξαφανίζεται

Κοιτάζω το αχανές λευκό 

έως ότου το μάτι μου δε καταλαβαίνει τι θωρεί

Κοιτάζω για να ανακαλύψω 

τις εικόνες που ξέχασα

τα χρώματα που έχασα

το πόνο που δεν ξέσπασα

Κοιτάζω μια γυάλινη προθήκη 

Για τον κόσμο που πέρασε, μα δε μας ανήκει

Κοιτάζω μα πραγματικά δε βλέπω

αντικατοπτρίζω στο φως τις ανάγκες μου

Κοιτάζω μπροστά 

Κοιτάζω το Όλον

Κοιτάζω το Τίποτα

Όταν η ψυχή ξεθαρρέψει 

βλέπω ένα άστρο να μ'αγκαλιάζει

Κοιτάζω μα μένω στάσιμη, μόνη

Κοιτάζω και τρομάζω, μη με αγγίξουν

Μη σπάσουν την γυάλινη προθήκη που με καλύπτει

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω το Όλον

Κοιτάζω το Τίποτα

Τίποτα κατέληξα να'μαι

Τρομάζω με τόσο θόρυβο

Φοβάμαι

Ω ναι φοβάμαι

Κοιτάζω ξανά

τα μάτια σηκώνω, μα δεν υπάρχει φως

Παντού σκοτάδι

Παντού σκιές

Μόνη στην μέση

ένα βαρκάκι στην μανιασμένη θάλασσα

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω το Όλον

Κοιτάζω το Τίποτα

Απολαμβάνω την σιωπή

Την κάνω δική μου

Την αφήνω να με κατακτήσει

Και έτσι ήρεμη, γαλήνια αποκοιμιέμαι στα άσπρα σύννεφα

Κοιτάζω μπροστά

Κοιτάζω το Όλον

Κοιτάζω το Τίποτα

Διήγημα: Οι αποχρώσεις

Καλημέρα,
Κάποιες ηρωίδες μας επιτρέπουν να ακούσουμε τις ιστορίες τους. Η συγκεκριμένη με άφησε και να την γράψω. Ευχαριστώ την Μούσα μου για τα δώρα της.

~Κλεοπάτρα

Photo Credit: High Heels by Alexander McQueen

Έβγαλε τις ψηλοτάκουνες γόβες της και κάθισε στο καναπέ. Πήρε την κούπα με το ζεστό ρόφημα στα χέρια και αφουγκράστηκε την νύχτα από το θρόνο της. Έκλεισε τα μάτια και το γνώριμο περγαμόντο τη γέμισε ζεστασιά. 

Η μέρα της έκλεινε εδώ. Πως πέρασαν δώδεκα ώρες; Θα αναλογιστεί. Είχε υποσχεθεί πως θα πάει. Είχε υποσχεθεί...Και εκείνη κρατούσε πάντα τις υποσχέσεις της. 

Ήταν διαφορετική απόψε. Όμορφη. Δε χρειάστηκε να της το πουν. Το διαπίστωσε από τα θορυβώδη βλέμματα εκείνων που την συναντούσαν. Ήθελαν την προσοχή της. Και ίσως, κάποιοι να την είχαν.

Έκπληξη, μυστήριο, πάθος, πόθος. Κάθε τι απαγορευμένο την μέρα, εμφανιζόταν με μανία την νύχτα.  Η απόλυτη μεταμόρφωση. Η απόλυτη δική της μεταμόρφωση. Της άρεσε να την προσέχουν. Σε ποια γυναίκα δεν αρέσει; Μα δεν ήταν συνηθισμένη σε αυτή την προσοχή. 

Τα πρωινά που κυκλοφορούσε στην πόλη ήταν ένα ακόμη κορίτσι. Ντυμένο λιτά, οπλισμένη μόνο με το δικό της χαμόγελο. Τις μέρες ήταν αυτή και την νύχτα μια άλλη. Όμως εκείνη δεν ένιωθε διαφορετική. Ήταν το ίδιο πρόσωπο με άλλες αποχρώσεις. Το μόνο που άλλαζε ήταν το φως. Είχε την λάμψη του φεγγαριού για δέρμα, τα μάτια της θύμιζαν τον Αποσπερίτη και το χαμόγελο της πολλές φορές το ζήλευε και ο Ήλιος. 

Και όμως τη μέρα ήταν δύσκολο να την εντοπίσουν. Οπλισμένη με έναν αόρατο μανδύα κυκλοφορούσε άνετα μέσα στον κόσμο. Το πρωινό φως, όπως και το σκοτάδι, μπορεί να σε ξεγελάσει. Παραπλανά τις αισθήσεις και σε εξαπατά. Η μια απόχρωση ενάντια στην άλλη.

Η μία απόχρωση...

Η ηρεμία αυτή την γαληνεύει. Θα μπορούσε να μείνει εκεί όλη την νύχτα. Θα μπορούσε. Μα δε μένει. Είχε έρθει η ώρα να ολοκληρώσει το τελετουργικό της.

Κατευθύνεται στο μπάνιο. Ανάβει το φως. Κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέφτη και εκείνος της χαμογελά πίσω. Κοιτάει για κάποια λεπτά το αντίγραφο της. Κοιτάει για να απομνημονεύσει την αίσθηση της ομορφιάς και μετά, όταν είναι έτοιμη, με ένα υγρό μαντηλάκι την πετά.

Όταν τελειώσει το μόνο που μένει είναι το δικό της χαμόγελο. Εκείνη στην πραγματική της απόχρωση. Εκείνη. 

#TwitterFiction: Request for an ending...

Kalispera Everyone,
As it seems, I have a request. My friend Yorgos asked for a dirty kinky happy ending...
I am thinking to write the ending. But I will let my heroes to write it themselves...One Piece at a time...!

So, here are the tweets ( 1 , 2, 3 ) I posted in the morning...

So what do you think? Should I write another verse?

I was trying to find my way out. The glass of wine felt so cold in my hands. "Are you shivering?"  Someone whispered behind me. 

The voice was unusually mesmerizing. I closed my eyes and nodded. He finally found me. That thought echoed in my head . 

Glass shuddered and liquid spread. I moved towards the door, but he grabbed me first. "Going somewhere?" I thought he said.

I was ready for the worst. My heart was beating fast. I was not afraid, mostly anxious to learn what will happen next.

His touch was light like a feather. He knew. I shivered on the possibilities. "Why did you come now?" I was ready to...and he knew it.

The answer to my question, was a ghost kiss. The silver blade was a reminder of a bad dream. I knew it well, but so did he.

I had to get away. The adrenaline was intoxicating me. I wanted this feeling. I was seeking it out these past months. Getting away. Getting it done.

I had to leave from his presence. I had to. Or else. He knew. I didn't want anyone to know my weaknesses. I moved forward. I moved even when I felt the pinch on my arm.

The mark was not that deep, but blood started to run down my arm. I had to go away from him. He came for me and I wasn't ready. I was not ready. What have I done?

His laugh startled me. "I was looking for you, for a long long time, my dear." He said, with a voice that I haven't heard before.

"You thought that you could evade me forever?" He chuckled. "You asked for a favour and now it is time for you to pay. And I collect all my debts..."

I took a deep breath and I stopped fighting him off. Not that he minded. He liked to be violent when he was not obeyed. So did I, or so I thought at a time.

"Our deal is off." I told him. "You didn't do what you promised me." His hold became milder. "You knew, and still you lied to me."

I was waiting for his reaction. Here I was being brave in the arms of the man who could end me. My life was nothing for him. I was nothing for him.

Time passed by and he did nothing. I tried not to show my surprise. One move and he might... I had closed my eyes and when I opened them, I was alone. He was gone.

>>There are some stories that have no endings. This one was just a scene. Maybe I will write the whole story another time. Just say it. So simple.

Poem: You lost me

Hey Everyone,
As it seems my Muse is here to stay. I am grateful for her arrival so here is one of my new accomplishments.
Enjoy!

~CC

You Lost Me by ~mrstonystark on deviantART

You lost me

You lost me one fine morning
while we were in bed
I realized that you didn't love me
from all the those little things you didn't share

I was devastated at first,
I have to admit
Then, this feeling of limitless freedom
took me by the hand

You lost me one fine morning
When I was telling you my day
When you didn't do anything
While I was whispering my fears
You just blinked and changed the tv channel.

I was devastated at first,
but then I realized that
we were two strangers that were dancing a lazy tango.
No passion at all, just the slight idea we had the moves

You lost me one fine morning
Your lips didn't touch mine
You were cold and bitter
and pieces of white glass were on my face
making me cry

I was devastated at first,
but soon I realized that in life
You have to move on
Find love again
In someone else's eyes.